عنوان بصری جلد 8

و متفکّر نسبت به این قضیّه بوده، می‌بیند یک کبوتری آمد نشست در آنجا، یک تکّه نان خشکی بود آن کنار، این کبوتر شروع کرد نوک زدن! هرچه نوک زد این آن‌قدر سفت بود که نتوانست آن را خُرد کند. مأیوس شد و رفت. بعد از مدّتی دوباره برگشت، دوباره به آن نوک زد، همین‌طور منقار می‌زد و نتوانست. دوباره رفت و دوباره برگشت. مرحوم آقا می‌فرمودند:

ایشان می‌گفت: من دیدم این بیش از سی چهل بار رفت و برگشت تا بالأخره این را تکّه‌تکّه کرد.

 حالا قاعدتاً می‌خواست برای بچّه‌ها و جوجه‌هایش ببرد که مدام می‌رفت و برمی‌گشت.

 همان‌جا امیرالمؤمنین علیه السّلام برای او ملهَم کرد راه سلوک این است؛ نباید دست برداری!¹ ٢٢ سال که چیزی نیست، دویست سال باشد! ٢٢ سال چیزی نیست. به چه چیزی می‌خواهی برسی؟ به چه مطلب می‌خواهی برسی؟ اگر به یک ریال و دو ریال است، یک روز و دو روزش هم زیاد است. تو می‌خواهی به یک سعادتی برسی که روی آن سعادت تصوّر دیگری نمی‌شود کرد! تو می‌خواهی به یک مرتبه و مرحله‌ای برسی که تخیّلِ بالاتر از او برای کسی نمی‌شود! تو می‌خواهی به یک موقعیّتی برسی که انبیای بزرگ الهی حسرت رسیدن به آنجا را داشتند! می‌فهمید می‌خواهم چه بگویم؟! انبیای بزرگ الهی می‌خواستند به آنجا برسند و نرسیدند! امّا امّت رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم به اینجا خواهد رسید. ٢٢ سال زحمت کشیدی، چه‌کار کردی؟! چیزی نیست، ٢٢ سال که چیزی نیست! همان‌جا تصمیم خود را جِدّ کرد که به مسئله ادامه بدهد و ادامه داد تا یک‌مرتبه پرده برداشته شد و شد آخوند ملاّ حسین‌قلی که الآن در بین اساتید اخلاق و اساتید اولیا ضرب‌المثل است.²