قواعد فقهیه ج2

اللَه علَیه و آله و سلّم. و أیُّما مُؤمِنٍ خَطَبَ إلیٰ أخیهِ حُرمتَه فَقال: ”خَمسُ‌مِائةِ دِرهَمٍ“ فَلَم یُزَوِّجهُ، فَقَد عَقَّهُ وَ استَحَقَّ مِنَ اللَهِ عَزّ و جَلّ ألّا یُزَوِّجَهُ حَوراءَ.»¹

در اینجا این سنت بر مهرالسنّه به ٥٠٠ درهم آمده است و علّتش هم بیان شده است.

 روایت دیگری هم از امام صادق علیه السّلام در تهذیب جلد ٧ روایت ١٢ است:

النَّضْرِ بنِ سُوَیدٍ عَن عبدِاللَهِ بنِ سِنان عن أبی‌عبدِاللَهِ عَلیهِ السّلامُ، قالَ: «کانَ صَداقُ النِّساءِ علیٰ عَهدِ النّبیِّ صلّی اللَه علَیه و آله و سلّم اثنَتَیْ عَشرةَ وُقِیّةً و نَشًّا قیمتُها مِنَ الوَرَقِ خَمسُ‌مِائةِ دِرهَمٍ.»²

”مهر زن‌ها در زمان پیغمبر دوازده وُقیّه [و یک نشّ (نصف وقیّه)] بوده است که برابر است با پانصد درهم.“

 روایت دیگری در تهذیب، جلد ٧، صفحۀ ٣٦٣ است:

محمّدِ بنِ عیسی عن عُثمانَ بنِ عیسی عن أُسامَةَ بنِ حَفصٍ،³ قلتُ لَهُ: رَجُلٌ یَتَزَوَّجُ امْرأةً و لم یُسَمِّ لها مَهرًا و کانَ فی الکَلامِ: «أ تَزَوَّجُکِ عَلیٰ کِتابِ اللَهِ و سُنَّةِ نَبیِّهِ.» فَماتَ عَنها أو أرادَ أن یَدخُلَ بِها، فَما لَها مِنَ المَهرِ؟ قال: «مَهرُالسُّنّةِ.»

قال قلتُ: «یَقولونَ أهلُها: مُهورُ نِسائِها!» فَقالَ: «هو مَهرُالسُّنّةِ!»

و کُلَّما قلتُ لَهُ شَیئًا، قالَ: «مَهرُالسُّنّةِ!»⁴

«به امام کاظم علیه السّلام عرض می‌کند: اگر یک شخص عقدی خواند و اسم مهر را نیاورد [و در کلامش این بود] که مبنای عقد بر کتاب‌اللَه و سنت پیغمبر باشد، و از دنیا رفت، مهر او چقدر است؟ قوم و قبیلۀ او می‌گویند که باید در اینجا مهرالمثل بدهد.