قواعد فقهیه ج2

عدم دخول یا من زن تو می‌شوم منتها به شرط اینکه تو پیش من نخوابی. تمام اینها از لوازم این عقد است، یعنی می‌تواند در اینجا شرط عدم تحقق یکی از این موارد را بکند.

 این شرط‌ها خلاف شرع نیست؛ چون شارع این را برایشان حق قرار داده است و آنها می‌توانند از آن صرف نظر کنند یا آن را اعمال بکنند. فرض کنید که زن قبل عقد می‌تواند بگوید که من زن تو می‌شوم به شرط اینکه من در فلان مسائل آزاد باشم، یا اینکه بگوید که یک جهت روانی در من هست که اصلاً از دخول بدم می‌آید!

 بله، در مسئلۀ طلاق داریم: «الطّلاقُ بِیَدِ مَن أخذَ بِالسّاق»،¹ لذا طبق ادله‌ای که داریم حقّ طلاق قابل شرط کردن نیست. ولی این مواردی که گفته شد یک سری مسائل ابتدایی است؛ مثلاً زن می‌گوید: من با تو ازدواج می‌کنم به شرطی که مرا در قم قرار بدهی و مشهد نبری، یا خانۀ من را در فلان جا قرار بدهی، یا من را اینجا ببری و آنجا نبری، یا پیش مادرت یا اقوامت نبری. کسی که او را مجبور نکرده است با این زن ازدواج بکند! اینها حقّ این زن است. همین‌طور حقش این است که شرط عدم دخول بکند و بگوید: من اصلاً از مرد ویار دارم، پیش من نخواب!

 هم‌چنین مرد هم به‌واسطۀ مسائل یا مصالح دیگری می‌تواند شرط عدم دخول بکند، مثلاً به‌واسطۀ شئون و شرف و امثال‌ذلک، دلش می‌خواهد بگوید که فلان شخص زن من است یا ما فلان زن را گرفتیم. همین‌طور زن هم روی مصالحی می‌تواند شرط عدم دخول بکند، مثلاً همین‌قدر می‌خواهد که شوهری داشته باشد یا مثلاً دلش می‌خواهد عروس حضرت زهرا بشود، اما مسائلی دارد که نمی‌تواند با این شوهر نزدیکی کند، مثلاً آبرویش می‌رود یا شخصیتش خرد می‌شود؛ لذا می‌تواند شرط کند که دخول نداشته باشیم.²