قواعد فقهیه ج2

اضطُرّوا إلَیه»¹ و «لا ضررَ و لا ضِرارَ» بنابراین اگر شما مریض باشید و مقصر نباشید و شارع حکم کفاره برای شما جعل کند، این یک ضرر برای شما است؛ اما با وجود این ضرر، شارع در اینجا حکم به وجوب کفاره کرده است. این برای چیست؟! البته در اینجا هم می‌توانیم بگوییم که ضرر نیست، چون یک مصلحت فائته‌ای هست و شارع برای تدارک آن مصلحت فائته کفاره را قرار داده است.

 این موارد خیلی خاص و نادر هستند و شاید دو درصد از این موارد پیدا بشود؛ والاّ تمام این مواردی که بعضی‌ها ذکر کرده و گفته‌اند که استهجان دارد و لذا تخصیص اکثر لازم می‌آید، همه‌اش بیخود است و اصلاً ضرری وجود ندارد.

 بنابراین ما باید وِزان این قاعده و ارتباطش با ادلّۀ اولیه را بسنجیم که ادلۀ اولیه من‌حیث هی‌هی چه نحو ارتباطی با این قاعده دارند؟ آیا به نحو تخصیص است یا به نحو حکومت است یا به نحو دیگر خواهد بود؟

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ محمد