قواعد فقهیه ج2
قاعدۀ لا ضرر و لا ضرار (بخش دوم) وقاعده لاحرج
جلد دوم قواعد فقهیه،از دروس آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره استاد فقید در این اثر با تمرکز بر تحلیل مبانی، ملازمات و ارتباط این قواعد و ضمایم آن، طرحی جدید از فقه کاربردی در علوم اسلامی و مباحث حقوقی ارائه می نماید. آنچه در این جلد آمده: • بحث علمی - فنی از دو قاعده مهم فقهی: لاضرر و لا ضرار و لاحرج (قاعدۀ لاضرر بیشتر به جنبۀ عقلانی و قاعدۀ لاحرج نظر به جنبۀ ارتکازی دارد) • بررسی رابطۀ قاعده لاضرر با ادلّه احکام اولیه و نقد اشکالات و نظریات مطروحه در این قاعده • تحلیل جهات عقلانی و شرعی در تشریع احکام • توجه به ملازمات بین حکم عقل و شرع و ضرورت سنجش وقایع عرفی با ملاکات عقلانی و شرعی • بررسی ادله، سعه قاعده و رابطه قاعده لاحرج با سایر قواعد
مرتب سازی:
قواعد فقهیه ج2
104است که اختصاص به آن مورد خاص نداشته باشد و موارد متعدّدی را شامل شود، و همچنین بعضی از موارد هم مورد خاص است. از این نقطهنظر دوباره در قواعد دیگر همین مطلب را بیان میکنیم.
در هر صورت، برای ملاکگیری بهطور اجمال میگویم:
مطلب اول این است که انسان باید یک دورۀ کامل، تاریخ ائمه علیهم السّلام را مطالعۀ دقیق داشته باشد.
مطلب دوم اینکه باید بر نحوۀ تخاطب بین امام و مخاطبین اطلاع کامل داشته باشد، که الآن امام علیه السّلام با چه شخصی صحبت میکند.
مطلب سوم اینکه باید بهدست بیاورد که آیا این موردی که بیان شده است خصوصیّت مورد در اینجا لحاظ شده است یا امام در مقام بیان حکم کلی است؟
اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ محمد