عنوان بصری جلد 7

یا روز سوّم شعبان تولّد سیّدالشّهدا!¹ این گول زدن است، این خود فریب دادن و به خیال خود دیگران را فریب دادن است!

آنچه برای ما مورد احترام و مورد ارزش است و باید به آن توجّه کنیم فقط بزرگداشت و تجدید خاطره و إحیاء ذکر اهل‌بیت است و بس؛ فقط همین! قوام شیعه به قوام ذکر اهل‌بیت است و اگر این اهل‌بیت را از شیعه بگیرند دیگر برای آن دین به‌اندازۀ یک شاهی هم ارزش و احترام و قربی وجود ندارد! قوام مکتب ما به قیام این چهارده معصوم است و بس! دیگر هیچ چیزی وجود ندارد، هیچ! مگر همین قرآن ما را اهل‌تسنّن هم ندارند؟! امّا از این قرآن چه می‌فهمند؟ قرآن بدون اینکه امام صادق آن قرآن را معنا کند چطور می‌تواند مورد عمل قرار بگیرد؟! قرآنی که امام سجّاد آن قرآن را معنا و تفسیر نکند چطور می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟!

إحیاء قلب و دین با زنده نگه داشتن یاد اهل‌بیت علیهم السّلام

لذا امام صادق علیه السّلام می‌فرمایند: «رَحِم اللَهُ مَن أحیا ذِکرَنا!»² یعنی چه؟ مگر امام صادق نیاز دارد؟! مگر امام صادق احتیاج دارد؟! امام صادق عبد صالحی بود، بین خود و خدا ارتباط و ربطی داشت، چند سالی به هدایت و ارشاد مردم پرداخت، تکلیف خودش را انجام داد و از این دنیا رفت به آنجایی که «لا عینٌ رأت و لا اُذُنٌ سَمِعَت و لا خَطَرَ عَلیٰ قَلبِ بَشَرٍ!»³ ما هم دیگر کاری نداریم. پس مقصود و منظور امام صادق علیه السّلام که می‌گوید: «رَحِمَ اللَه مَن أحیا ذکرَنا» برای من و شما است! یعنی ای بیچاره‌ها، ای کسانی که دستتان از حقیقت خالی است، اگر شما بخواهید به جایی برسید، اگر شما بخواهید رشدی داشته باشید، اگر شما بخواهید در راهتان تکاملی داشته باشید