عنوان بصری جلد 7

عربی، غنی‌ترین زبان دنیا

و آن زبانی از نقطه‌نظر غناء، از إستیعاب¹ و إشباع و کمالِ نسبتاً کافی برخوردار است که بتواند آن معانی‌ای را که مورد توجّه مردم و مخاطبین است در قالب لفظ بیان کند و متکلّم برای رساندن آن معنا احتیاجی به تهیّۀ قرائن و مثال و شواهد نداشته باشد. آن زبانی از نقطه‌نظر غناء، غنی‌تر است که بتواند برای هر معنا و حتّی برای اندراج² یک معنای مشترک در مصادیق و موارد مختلف، اسم قرار بدهد.

مثلاً ما در زبان فارسی به حیوان درّنده «شیر» می‌گوییم و غیر از این لفظ، لفظ دیگری نداریم؛ ولی عرب برای نوعِ این حیوان درّنده یک لفظ قرار می‌دهد، برای حالات مختلف آنها هم الفاظ مختلفی قرار می‌دهد و برای مذکّر و مؤنّث آنها هم الفاظ مختلفی قرار می‌دهد تا متکلّم بتواند حالات مختلف را که در صدد بیان آنها است، با الفاظ مختلف بیان کند. لذا باید گفت که غنی‌ترین زبان در دنیا زبان عربی است؛ زبانی که خدای متعال بهترین دین و کامل‌ترین دین و کامل‌ترین پیامبر و کامل‌ترین کتاب آسمانی خود را به این زبان فرو فرستاده است، و بدترین زبان در دنیا زبانی است که الفاظ مشترک در آن زبان بیشتر باشد؛ مثلاً برای یک لفظ ده  پانزده تا معنا باشد، به‌طوری‌که این لفظ در هر قالبی بتواند یک معنای جدای از دیگری را بدهد و متکلّم نیازمند باشد که قرائنی را برای رساندن آن معنا بیاورد.

وضع هر یک از اسماء الهی برای یک معنای خاص از ظهورات ذات

پس این قاعده در اسم‌گذاری باید لحاظ بشود: اوّل احتیاج افراد نسبت به تبادل اطّلاعات و رفع ما یحتاج شخصی و عمومی خود؛ و به‌دنبال آن، کیفیّت تسمیه و اسم‌گذاری براساس این نیاز و احتیاج!

از اینجا ما به این نکته پی می‌بریم که اسماء الهی که در قرآن کریم نسبت به این مسئله تذکّر داده شده است: ﴿وَلِلَّهِ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ فَٱدۡعُوهُ بِهَا﴾،³ هر کدام برای