عنوان بصری جلد 7

خدای متعال در آیۀ شریفه از این مسئولیّت به‌عنوان مسئولیّت راجح و أهم و أولیٰ یاد می‌کند:

﴿يٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ قُوٓاْ أَنفُسَكُمۡ وَأَهۡلِيكُمۡ نَارٗا﴾؛¹ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، خودتان را و عائلۀ خود را، زن و فرزند خود را از آتش و ضلالت دور نگه دارید!»

به‌طور کلّی تصوّر ما، تصوّر جامعه و حتّی در سایر ملل و سایر امکنۀ مختلفه بر این است که براساس آن احساس رحمت و عطوفتی که بین والدین و اطفال حاکم است، آنها مکلّف هستند بر اینکه امور معیشتی آنها را حفظ کنند و آنها را از نقطه‌نظر ظاهری به سر حدّ رشد برسانند.

کم‌ترین تقاضای افراد جامعه از حکومت

این مسئله در بحث عدالت اجتماعی خیلی نمود و ظهور دارد که مبنای عدالت اجتماعی [چیست]؟ همان‌طوری‌که به نظرم می‌رسد قبلاً راجع به وظایف حکومت مباحثی را داشتیم،² در آنجا این بحث مطرح می‌شود و همین‌طور در محیط خانوادگی و عائلی هم این مطلب مطرح است که آیا وظیفۀ حکومت نسبت به افراد جامعه صرفاً تأمین اقتصاد و امنیّت اقتصادی و اموری است که مربوط به اصلاح و بهبود اوضاع ظاهری افراد مجتمع است؟ همان‌طوری‌که در همۀ امکنۀ دنیا از این مسئله به‌عنوان بهترین الگو و بهترین مبنا در ادارۀ حکومت کشور یاد برده می‌شود.

بهترین کشور در مجامع امروز آن کشوری است که دولتش بتواند امنیّت اقتصادی و امنیّت رفت و آمد را برای تمام آحاد آن کشور و آن مجتمَع تأمین کند. عدم تجاوز به حقوق ظاهری و فیزیکی افراد، به‌عنوان مبنای برای ادارۀ حکومت عادلانه در همۀ ممالک به نظر می‌رسد، و این یک مسئلۀ بسیار عامّه پسندی است و ما از حق نگذریم، این اوّلین پایه و اساس برای ادارۀ یک مجتمَع به نحوی است که بتواند رضایت تمام افراد را جلب کند. و ما الآن این مطلب را در بعضی از کشورها می‌بینیم و شنیده شده