عنوان بصری جلد 7

در یک راستا تعریف بشود و در یک راستا به‌وجود بیاید. ارتباطات باید در یک راستا باشد، ارتباط با رحِم باید در همان راستا قرار بگیرد، حضور در منزل و کیفیّت و نحوۀ ارتباط در منزل باید در همان راستا تعریف بشود و بر همان کیفیّت قرار بگیرد. در اینجا دیگر مسائل خانوادگی نمی‌تواند جدای از مسائل سلوکی تعریف بشود و دقیقاً خلأ و نقص و خالی گذاشتن در مسائل داخلی می‌تواند بر مسائل نفس و مسائل سلوکی انسان اثرات مخرّبی به‌وجود بیاورد!

تأکید بزرگان بر موافقت و مرافقت با همسر و فرزندان

یکی از افراد خدمت یکی از بزرگان آمده بود و از حالش شکایت می‌کرد: «آقا، ما ترقّی نداریم؛ گاهی این‌طور می‌شویم و...!» ایشان رو کردند به او و گفتند: «شما با زن و بچّه‌ات بد رفتاری می‌کنی و این مسئله به‌خاطر این قضیّه است!» و او هم رنگش قرمز شد! در حالی‌که اصلاً کسی از این قضیّه هیچ اطّلاعی نداشت.

رفقا نسبت به این قضیّه توجّه کنند: یکی از مسائلی که از مرحوم آقای حدّاد به‌یاد دارم که ایشان بارها و بارها به مرحوم پدر ما و به دوستانشان تذکّر می‌دادند، مسئلۀ رعایت جوانب خانواده و بالأخص زن و فرزند و حفظ و رعایت جایگاه آنها و مرافقت و موافقت آنها است بر آنچه خدای متعال از انسان خواسته است! البتّه نه‌اینکه انسان هر کاری را بیخود انجام بدهد یا مثلاً محبّت بیجا یا امتیاز بیجا بدهد، بلکه در جایگاه خود و رعایت آن موازینی که خدای متعال آن موازین را برای انسان ترسیم کرده است!

نتیجۀ تخلّف از دستور بزرگان

مثلاً وقتی که مرحوم پدر ما غالباً به کربلا مشرّف می‌شدند، یکی از دوستان مرحوم آقای حدّاد که خیلی به ایشان علاقه داشت و منزلش هم در نجف بود، وقتی می‌دید که آقای آقا سیّد محمّدحسین به کربلا آمده، ایشان هم می‌خواست بیاید. خب این شخصی که منزلش در بین نجف و کوفه در بیابان است، احتیاج به بزرگ‌تر دارد؛ چون بالأخره ممکن است تخیّلات، احساسات و مسائل جانبی موجب ترس و خوف برای افراد بشود، و این یک مسئلۀ طبیعی است. خلاصه چون آقا آمده بودند، ایشان هم می‌خواست بیاید و شب را بماند؛ یعنی صبح پنج‌شنبه یا صبح جمعه می‌آمد و می‌خواست شب شنبه را هم بماند، چون صحبت مرحوم پدر ما با آقای حدّاد تازه از