عنوان بصری جلد 7

﴿قَالَ عِلۡمُهَا عِندَ رَبِّي فِي كِتٰبٖ لَّا يَضِلُّ رَبِّي وَلَا يَنسَى﴾؛¹ «علمش پیش خدا است و ما نمی‌دانیم. پروردگار من نه گمراه می‌شود و نه فراموش می‌کند!»

در اینجا ضلالت در مقابل نسیان آمده است؛ آن‌وقت آمده‌اند در آن آیه ضلالت را به معنای نسیان گرفته و گفته‌اند: «اگر یکی فراموش کرد آن دیگری بگوید!»

اوّلاً: معلوم نیست که حافظۀ زن از حافظۀ مرد کمتر باشد؛ ثانیاً: چرا تحریف در عبارت می‌کنید؟! کجا ضلالت به معنای نسیان است؟! ﴿تَضِلَّ﴾ یعنی گمراهی؛ یعنی اگر یک زن در مقام أداء شهادت، به‌واسطۀ بعضی از مسائل، به‌واسطۀ غلبۀ احساسات و به‌واسطۀ در نیافتن درست واقعه گمراه شد، ﴿فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰ﴾ آن یکی بیاید و تذکّر بدهد! این معنا درست است.

آن‌وقت ما می‌آییم کلام صریح امیرالمؤمنین را با توجیه پوچ و دروغ و باطل موجّه جلوه می‌دهیم تا یک مُشت از ما خوششان بیاید! صد سال خوششان نیاید، چه کسی گفته باید خوششان بیاید؟! آقا، امیرالمؤمنین گفته است: «نَواقصُ العُقول»، حالا چرا شما دارید این در و آن در می‌زنید؟! چرا دارید دروغ می‌گویید؟! چرا دارید آیۀ قرآن را تحریف می‌کنید؟! برای چه کسی؟!

یادم می‌آید در همان اوایل انقلاب در روزنامۀ اطّلاعات، وصیّت امیرالمؤمنین علیه السّلام به امام حسن در حاضرَین را معنا و شرح می‌کردند. مرحوم آقا در آن‌موقع به‌واسطۀ بعضی از مسائل روزنامه‌ها را می‌گرفتند که الآن هم موجود است. آن‌وقت این آقای نویسنده، کلام امیرالمؤمنین را ترجمه کرده، امّا وقتی رسیده به این فقره که می‌فرماید: «و إن استَطَعتَ أن لا یَعرِفنَ غَیرَک فَافعَل؛ اگر می‌توانی کاری کنی که غیر تو را نشناسند آن کار را انجام بده»، این عبارت را حذف کرده و به سراغ عبارت‌های بعدی رفته است!²