عنوان بصری جلد 7

بیندازیم و خود را قیّم بدانیم و بیش از آنچه که خداوند ما را مکلّف به أدا و بیان و تبلیغ دین کرده است خود را دخیل بدانیم و پا را از حدود خود فراتر بگذاریم و به‌عنوان ولیّ مردم و ولیّ دین و قیّم مردم و قیّم دین خود را مطرح کنیم؟! آیا به این کیفیّت است یا اینکه صاحب و متولّی دین شخص دیگری است؟!

آن‌طوری‌که ما طبق فهم خود از روایات و ادلّه‌ای که به‌دستمان رسیده و به‌مقتضای عقل و ادلّۀ نقل مطلب را دریافته‌ایم این است که متولّی دین، خدا است و به مصداق آیۀ: ﴿إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحٰفِظُونَ﴾،¹ خداوند با تأکیدات مکرّری که در این آیه هست، هم نزول ذکر و هم نگهداری آن را به خودش نسبت داده است: «ما ذکر را فرستادیم و خود ما هم آن را حفظ می‌کنیم!»

ذکر عبارت است از بیان احکام و بیان مسائل مورد ابتلا در ضمن آیات قرآن کریم. در اصطلاح خاص، ذکر به معنای قرآن است؛ ولی در یک اصطلاح عام و به شکل عمومی‌تر، محتوای دین و محتوای شریعت و حقیقت دین را که به‌عنوان خاتَم ادیان بر رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم نازل شده است، ذکر می‌گویند که به نظر می‌رسد راجع به این مسئله در جلسات گذشته مواردی صحبت شده است.

تنها وظیفۀ اهل دین و اهل علم

حال وظیفۀ علما و وظیفۀ اهل دین و اهل علم در قبال این مسئله چیست؟ آن وظیفه‌ای که من و امثال من داریم فقط تبلیغ رسالت است بدون هیچ‌گونه ملاحظه و بدون هیچ‌گونه مصلحت اندیشی دنیوی و احساسی! ما باید آنچه را که خدا گفته بیان کنیم!

﴿ٱلَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسٰلٰتِ ٱللَهِ وَيَخۡشَوۡنَهُۥ وَلَا يَخۡشَوۡنَ أَحَدًا إِلَّا ٱللَهَ وَكَفَىٰ بِٱللَهِ حَسِيبٗا﴾؛² «آن کسانی که تبلیغ رسالت الهی را می‌کنند و فقط از او می‌ترسند، [و خداوند در حساب و رسیدگی کافی است]!»