عنوان بصری جلد 7

که با وجود وصیّت امیرالمؤمنین علیه السّلام در حاضرَین به امام حسن مجتبی علیه السّلام، دیگر وصیّت کردن و امر به موارد تقوا و امثال‌ذلک کردن موجب شرمساری است!¹ این وصیّت، همان وصیّت‌نامۀ امیرالمؤمنین است و حضرت در آنجا مطالب عجیبی دارند!

تأکید امیرالمؤمنین علیه السّلام نسبت به محدودیّت معاشرت زنان

حضرت در آنجا در چند فقره مطالبی دارند؛ یکی از آنها این فقره است که می‌فرمایند:

و إن استَطَعتَ أن لا یَعرِفنَ غَیرَکَ فَافعَل؛² «ای حسن، اگر می‌توانی کاری انجام بدهی که زن تو غیر از تو را نشناسد و نبیند آن کار را انجام بده!»

یعنی آن چیزی که فعلاً دارد در جامعۀ ما انجام می‌شود!! «اگر می‌توانی» یعنی تأکید نسبت به محدودیّت معاشرت زنان!

امروزه بحمداللَه وقتی که درب منزل باز می‌شود و مهمان می‌آید، اوّل کسی که قبل از شوهر از مهمان‌ِ مرد استقبال می‌کند خانم منزل است؛ دست می‌دهند و چه بسا مسائل دیگری هم اتّفاق می‌افتد! به‌عنوان چه؟ خیر مَقدم گفتن! و بعد هم می‌آیند می‌نشینند و صحبت می‌کنند و می‌گویند و می‌خندند و...! می‌گویند: «آقا، چه اشکالی دارد؟! اسلام دین عبوس نیست، این دین مربوط به عصر حَجَر است، این دین مربوط به سابق است، امروزه دیگر این حرف‌ها و این مسائل نیست! اسلام که جلوی خوشی را نگرفته است، اسلام که جلوی نشاط را نگرفته است!»

بله، شاید اسلام جلوی چیزهای دیگر را هم نگیرد! این کارها را انجام می‌دهیم و می‌گوییم: «اشکالی ندارد!» ولی بالأخره یک فردایی هم می‌آید! روایاتی که راجع به