Name: عنوان بصری جلد 7 - «و لا یدبر العبد لنفسه تدبیرا» «تدبیر در امور فردی و خانواده» - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری جلد 7

111

انحصار در عثمان می‌کرد که آن‌هم خودش داستانی دارد، به‌نحوی‌که اگر کسی مخالفت کند گردن او را بزنید!¹ این چه خلافتی است جناب آقای عمر؟! آیا کسی که با آن دو نفر دیگر مخالفت کند باید گردنش زده بشود؟! این شد معنای رأی‌گیری؟! این شد معنای انتخاب؟!
فرمایش امیرالمؤمنین از دوران خلافت غاصبانۀ بعد از رسول اللَه (ت)
یعنی ایشان شرایط را طوری پی‌ریزی کرده بود که چاره‌ای نبود جز اینکه عثمان خلیفه بشود!² این کیفیّت خلافت و بحمداللَه از افتخارات برادران اهل‌تسنّن ما است!
1. رجوع شود به الإمامة و السّیاسة، ج ١، ص ٤٢؛ تاریخ الطّبری، ج ٤، ص ٢٢٧ ـ ٢٤٠.
2. نهج‌البلاغة (صبحی صالح)، ص ٤٨، بخشی از خطبۀ شقشقیه:
  «... أرَی تُراثی نَهبًا حَتَّی مَضَی الأوَّلُ لِسَبیلِهِ فَأدلَی بِها إلَی فُلانٍ [ابنِ الخَطّابِ] بَعدَه...!» امام شناسی، ج ٨، ص ١٢٨:
  «... من میراث نبوّت رسول خدا را که به منصب امامت به من ارث رسیده بود تاراج‌شده یافتم. تا اینکه ابوبکر اوّلین غاصبِ خلافت، راه طی‌شده را به پایان رسانیده و درگذشت، و پس از خود خلافت را به عمَر بن خطّاب به‌عنوان پرداخت رشوه و أداء حقّ او که در گیر و دارِ سقیفه و به روی کار آوردن او تلاش می‌کرد، أدا کرد. (در اینجا امیرالمؤمنین علیه السّلام به شعر أعشیٰ شاعر به‌عنوان شاهد تمثّل جست:)
  چقدر فرق و تفاوت است میان حالت من در آن روزی که بر سر کوهان شتر در گرمای هوا و تابش آفتاب طیّ طریق می‌نمودم، و میان آن روزی که ندیم حیّان، برادر جابر بودم و غرق در ناز و نعمت بوده و در کمال آسایش می‌زیستم!
  ای شگفتا که با وجود آنکه او در زمان حیات خود، فسخ بیعت خود را از مردم می‌خواست، و أقیلونی أقیلونی فَلَستُ بِخَیرِکُم و عَلیُّ فیکُم* سر می‌داد، با وصیّت خود، گره پیمان خلافت را بعد از مرگ خود برای عمَر بست! سوگند که این دو نفر محکم و استوار دو پستان خلافت را بین خود قسمت کرده و هر کدام با قدرتی هر چه تمام‌تر آنچه توانستند شیر آن را دوشیدند! پس خلافت را در زمین و محلّ سنگلاخ و ناهمواری قرار داد که سنگ قلوه‌های آن غلیظ و درشت بود و دست زدن به آن زبر و خشن، و لغزش و خطایش بسیار و اعتذار و عذر خواهی‌اش فراوان!
  فعلیٰ‌هذا مصاحب و هم برخورد با این مرد خشن و غلیظ القلب، همانند مرد سوار بر شتر سرکش بود که اگر زمام آن را به‌طرف خود می‌کشید تا متعادل کند و تند نرود، بینی‌اش پاره می‌شد؛ و اگر او را آزاد و رها می‌کرد، چنان تند می‌رفت که یک باره خود و صاحبش را در مَهلکه می‌انداخت. ←