عنوان بصری جلد 7

سلوک یعنی بیرون آمدن از نفس و تعلّقات

لذا این نشستن می‌آید و باعث قساوت قلب می‌شود! این نفس می‌آید و به این موقعیّت دل خوش می‌کند! آن استاد دارد او را از نفس بیرون می‌کشد و بیرون می‌آورد و می‌خواهد تعلقّات را کم کند و آن جنبۀ صفا را به نفس می‌دهد، ولی این شخص با این عمل خودش موجب قساوت می‌شود و خودش هم نمی‌فهمد! خیال می‌کند که نشسته و حال کرده است، گفته و از اسرار شنیده است، ولی شنیدن اسرار چه فایده‌ای دارد؟! بله، او از اسرار هم می‌شنید و نسبت به خیلی از اسرار هم مطّلع بود و مرحوم آقا خودشان فرمودند: «خدا چشم این شخص را برای دیدن و شنیدن اسرار باز کرده است!» این مسئله هم بود، ولی صِرف شنیدن سِر مطلب را تمام نمی‌کند!

مگر در داستان بلعم باعورا در آیۀ قرآن نداریم: ﴿ءَاتَيۡنٰهُ ءَايٰتِنَا﴾.¹

ما به او از پیش خود علم دادیم، آن علومی که به افراد دیگر نمی‌دهیم! او علم داشت، مستجاب الدّعوة بود و هر دعایی که می‌کرد دعایش مستجاب می‌شد؛ امّا آمد این علم را بر علیه ولیّ خدا یعنی حضرت موسی به‌کار برد!² در اینجا دیگر غیرت خدا اجازه نمی‌دهد؛ تو از من گرفته‌ای، آن‌وقت داری بر علیه ولیّ من به‌کار می‌بری؟! این‌طور نمی‌شود!

این بنده خدا هم به همین مصیبت مبتلا شده بود. مسائلی را درک کرده، نگاه می‌کند، می‌بیند و مطالبی را از اسرار می‌شنود. [می‌گوید]: «خدمت آقا می‌نشینیم، کِیف می‌کنیم، صحبت می‌کنیم، می‌گوییم، می‌خندیم! بله، در آن مجلس که بودیم چه مطالب خوبی فرمودند و چه استفاده‌ها کردیم!» ای بنده خدا، استفاده نکردی، بلکه دارد به سرت