عنوان بصری جلد 7

و یاد خدا بسیار هستند، دائماً در حال توجّه به او هستند و او را معیار برای کارشان قرار می‌دهند!» ﴿وَٱلذَّ ٰكِرٰتِ﴾؛ «زن‌هایی که این‌چنین هستند!» 

نتیجه چه خواهد شد؟! ﴿أَعَدَّ ٱللَهُ لَهُم مَّغۡفِرَةٗ وَأَجۡرًا عَظِيمٗا﴾¹ ببینید، خدا برای همۀ اینها به صیغۀ رجولیّت و به صیغۀ ذکوریّت [استفاده می‌کند]: ﴿أَعَدَّ ٱللَهُ لَهُم﴾! نمی‌گوید: «أعدَّ اللَه لهُم و لهُنَّ مَغفِرةً و أجرًا عَظیمًا!» این بسیار نکتۀ دقیقی است! این را در نظر داشته باشید تا اینکه وقتی وارد بحث عدم اختلاف بین زن و مرد در مراتب عالیه و ملکوت می‌شویم، این نکته در آنجا به درد می‌خورد و باید ملاحظه کرد.

عدم اختصاص تربیت و تکامل برای مرد

در این آیه زن و مرد هر دو با هم ذکر شده است؛ یعنی هیچ‌کدام از این دو از قلم نیفتاده است: در مقام صبر هر دو باید صابر باشند؛ در مقام صوم و روزه هر دو باید امساک کنند: ﴿وَٱلصَّـٰٓئِمِينَ وَٱلصَّـٰٓئِمٰتِ﴾؛ در مقام خشوع هر دو؛ اسلام هر دو؛ ایمان هر دو؛ عدم تماس و نگاه به نامحرم در هر دو: ﴿وَٱلۡحٰفِظِينَ فُرُوجَهُمۡ وَٱلۡحٰفِظٰتِ﴾؛ ذکر خدا هر دو؛ قانِتین هر دو!

این آیه می‌خواهد این را برساند که در نظام تکاملی خلقت، این دو جنس دارند با هم یک هدف را تعقیب می‌کنند: اگر مرد باید صبر بر شدائد کند، زن نمی‌تواند از این صبر خود را بر کنار نگه دارد و بگوید: به من چه ارتباطی دارد؛ اگر مرد اسلام می‌آورد زن هم باید اسلام بیاورد؛ اگر مرد ایمان می‌آورد زن هم باید ایمان بیاورد!

به عبارت دیگر، باید زن متوجّه این نکته باشد که آن سفره‌ای که خدای متعال