عنوان بصری جلد 7

شاید قضیّه به إعدام و ترور و اغتیال هم برسد! از آن‌طرف هم خلاصه با یک فتوای ما هم که مسئله عوض نمی‌شود، این که بالأخره کار خودش را می‌کند، اگر حالا ما هم نکنیم کس دیگر می‌کند، این که منتظر فتوای ما نیست! (می‌گویند: حالا چه ما بکنیم و چه کس دیگر، بالأخره ما این کار را کردیم! اگر نمی‌کردیم کس دیگر می‌کرد!) و حالا بالأخره حفظ نفس هم از واجبات است و انسان بایستی که خودش را حفظ کند!»

و کم‌کم این مرتبه و شدّتِ قضیّه مدام پایین می‌آید و پایین می‌آید تا به جایی می‌رسد که کم‌کم قلم را از آنجا برمی‌دارد و [با خودش می‌گوید]: «حالا بنویسیم یا ننویسیم؟» در همین حین دو تا کیسۀ طلا هم از آنجا می‌رسد و وقتی چشمش به اینها می‌افتد دیگر همۀ مبانی و همۀ آنچه را که آن عقل نظری برای او ترسیم کرده بود زیر پا می‌گذارد! چرا؟ احساسات، حبّ دنیا، حبّ به نفس و حبّ به ذات می‌آید و از بین می‌برد تا کار به جایی می‌رسد که حتّی می‌آید و بچّۀ شش ماهه را هم إعدام می‌کند و طوری‌اش هم نمی‌شود!

وظیفۀ عقل عملی

من یک وقت یکی از مجلاّت خارجی را مطالعه می‌کردم. یکی از نویسندگان مسیحی یک مقالۀ خوبی راجع به قضیّۀ عاشورا نوشته بود. می‌گفت:

برای حقّانیت حسین بن علی همین‌مقدار کافی است که این مردم فرزند شش ماهۀ او را کشتند!

خب فرزند شش ماهه چه گناهی کرده است؟! اگر گَبر هم باشد می‌گوید: این کار خلاف است؛ هر کسی باشد می‌گوید: این خلاف است! امّا حرمله می‌آید این کار را انجام می‌دهد و بقیّه هم همین‌طور تماشا می‌کنند و نگاه می‌کنند! اینجا است که امام حسین می‌فرماید: ﴿ٱسۡتَحۡوَذَ عَلَيۡهِمُ ٱلشَّيۡطٰنُ فَأَنسَىٰهُمۡ ذِكۡرَ ٱللَهِ﴾؛¹و² شیطان آمده بر قلوب