Name: عنوان بصری جلد 7 - «و لا یدبر العبد لنفسه تدبیرا» «تدبیر در امور فردی و خانواده» - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری جلد 7

221

می‌شود. فوراً سگ به صدا درآمد و شروع به حرف زدن با او کرد که البتّه شاگردان نمی‌شنیدند و فقط او می‌فهمید! و این واقعیّت دارد، التفات می‌کنید؟! گفت:
ناراحت شدی از اینکه از کنار من می‌گذری؟! تو یک خلق خدا هستی و من هم یک خلق خدا هستم! چه کسی تو را بایزید کرد و مرا سگ؟! از چه کسی داری اشمئزاز پیدا می‌کنی؟! از کجا اشمئزاز پیدا می‌کنی؟!
مطلب دوّم: شکر خدا را که مرا سگ کرد تا اینکه همانند تو به‌اتّفاق مریدان نگذرم و این حالت در من پیدا نشود!
ببینید، اینکه می‌گویم: «کلام حکیمانه»، یعنی مطلبی که وقتی یک شخص بشنود باید نسبت به آن فکر کند! این کلامِ او نبود، کلامِ خدا بود که از دریچۀ نفس آن سگ بر نفس بایزید إلقا می‌شد!
و سوّم اینکه این نجاست و طهارت، نجاست ظاهری است؛ گیرم بر اینکه عبای تو بر بدن من بخورد و نجس بشود، با دو مُشت آب طاهر می‌شود؛ برو قلب خودت را پاک کن که به هفت دریا پاک نخواهد شد!¹
آن مسئله، مسئلۀ مهم است؛ حالا گیرم بر اینکه انسان در بعضی از موارد نتواند گناهی انجام بدهد!
مرحوم آقا فرمودند:
همین‌که تو احساس می‌کنی دیگر نمی‌توانی گناه کنی، بالاترین گناه است!
1. تذکرة الأولیاء، ص ١٤٨:
  «نقل است که روزی می‌رفت. سگی با او همراه شد و شیخ از او دامن درکشید. سگ گفت: ”اگر خشکم میان ما و تو خللی نیست؛ و اگر ترم، هفت آب و خاک میان ما صلح می‌اندازد. امّا اگر تو دامن به خود باز زنی، اگر به هفت دریا غسل کنی، پاک نشوی!“ بایزید گفت: ”تو پلیدی ظاهر داری و من پلیدی باطن. بیا تا هر دو را جمع کنیم تا به سبب جمعیّت باشد که از میان ما پاکی سر برزند.“ سگ گفت: ”تو همراهی مرا نشایی که مردود خلقم و تو مقبول. هر که به من رسد، سنگی بر پهلوی من زند و هر که به تو رسد، السّلامُ علیکَ یا سلطانَ العارِفین گوید. و من هرگز استخوانی فردا را ننهاده‌ام و تو خمی گندم داری“ بایزید گفت: ”همراهی سگ را نشایم، همراهی لَم یَزل و لا یَزال را چون شایم؟!“»