عنوان بصری جلد 7

انسان در شب‌های إحیا نباید به خدا متوسّل بشود و باید به امام توسّل پیدا کند؛ چون خداوند آن مقام منیعش آن‌قدر از انسان فاصله دارد که شخص برای رسیدن به آن ناتوان است و باید به ائمّه که در مراتب بعد از آن مراتب ذات و در تجلّیات اعظم هستند توسّل پیدا کند!

و از این مطالبی که طبعاً افراد نادان از امّت این مطالب را مطرح می‌کنند و از روی بعضی از محبّت‌ها و دوستی‌های خاله خرسه می‌خواهند موقعیّت یک امام را بالا ببرند، ولی نمی‌دانند که دارند با تمام مبانی او مخالفت می‌کنند! می‌خواهند بگویند امیرالمؤمنین دارای چه مقامی است، می‌آیند پیغمبر را خراب می‌کنند و می‌گویند:

این‌قدر مقام امیرالمؤمنین بالا است که حضرت پا روی دوش پیغمبر گذاشت و بت‌ها را از بین برد، پس معلوم می‌شود علی از پیغمبر بالاتر است!

یا اینکه می‌آیند اشعاری را در این زمینه به‌طور جاهلانه مطرح می‌کنند و می‌گویند:

ای احمق، اگر می‌خواهی شعرهایی بگویی که مربوط به جای دیگر است، برو جای دیگر بگو! بالأخره ما جای برای شعر گفتن زیاد داریم، پای منقل هم یکی از مواردی است که می‌شود شعر گفت، یا در قهوه‌خانه هم می‌شود شعر گفت؛ ولی در مجلس امام علیه السّلام این چرندیات گفتن‌ها و این اباطیل گفتن‌ها جایی ندارد و علی هم از تو راضی نیست! تصوّر نکن که حالا آمدی دل علی را به‌دست آوردی؛ امیرالمؤمنین علیه السّلام می‌فرماید: «أنا عَبدٌ مِن عَبیدِ محمّدٍ!»¹ حالا ما بیاییم کاسۀ داغ‌تر از آش بشویم و آن مقام و منزلت رسول اکرم را که هم صاحب مقام ولایت کبریٰ و هم صاحب مقام خاتمیّت در رسالت است، با این الفاظ پوچ خودمان ملعبه قرار بدهیم! خب واقعاً این خیلی نادانی و خیلی جهالت است.

من از این شخص مطالبی از این قبیل شنیده بودم امّا کمتر او را می‌دیدم تا اینکه یادم می‌آید یک وقت در سفری که به مشهد آمده بود، یکی از همین دوستان‌ِ در همان