
عنوان بصری جلد 7
شرح و تفسیر فقرۀ «و لا یدبر العبد لنفسه تدبیرا» «تدبیر در امور فردی و خانواده»
این اثر شریف از سلسله مباحث حضرت آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی (ره) در شرح حدیث عنوان بصری است. ایشان در این مباحث ارزشمند به تبیین موضوع تدبیر در امور فردی و خانواده و شرح فقره و لایدبر العبد لنفسه تدبیرا می پردازد. مولف محترم در این کتاب با تاکید بر پیوستگی مسائل سلوکی با مسائل خانوداگی به مباحثی مانند حساسیت و ظرافت مسئله ارتباط زوجین، حقوق متقابل فرزندان و والدین، اهمیت مسئله اسم گذاری در اسلام و برنامه های تربیتی اسلام برای نهاد خانواده اشاره می کنند. بررسی حقیقت وجودی مرد و زن در نظام خلقت، توضیح و تبیین عقل نظری و عملی و تطبیق آن با شاکله وجودی زنان، تحلیل دقیق و صحیح کلام حضرت امیرالمومنین علیه السلام پیرامون نقصان عقل در زنها، اصول زندگی الهی و تاکید اسلام بر رشد روحی و تکامل مرد و زن از دیگر مباحث مهم و بدیع این کتاب است. در قسمتی از کتاب با اشاره به مسئله تدبیر و عبودیت در سیره اولیای الهی چنین آمده است: «در تمام احکام تشریعیِ ما این مسئلۀ هست که تدبیر و تنظیمِ در امور باید به نهایت درجۀ دقّت وجود داشته باشد؛ و به قول مرحوم والد ما (علامه طهرانی) و همینطور بقیّۀ عرفاء مثل مرحوم قاضی، بهترین فرد آن شخصی است که بتواند امور خود را بهتر تنظیم و از اوقات خود بهتر استفاده کند؛ این فرد، فرد موفّقی خواهد بود....»
عنوان بصری جلد 7
209ماه رمضان است که در مشهد صحبت میکردند. ما کنجکاو شدیم که این را برداریم و آن قسمتهای اوّل و دوّم را که کنار گذاشتیم به خود نوار ایشان رسیدیم. من پنج دقیقه گوش دادم و بعد دیگر چون کار داشتم نمیتوانستم ادامه بدهم. در همین پنج دقیقه مطالبی بود که واقعاً میتوانست برای تشخیص بین حق و باطل مطلب را تمام کند!
ببینید، طرز بیان و گفتار مطلب توسّط یک بزرگ و شخصی که خودش با چشم باز و با دید باز دارد نگاه میکند، خیلی فرق میکند با افرادی که از روی کتاب مطالبی را بخوانند و بعد هم بیایند بگویند؛ خیلی تفاوت دارد و بلکه تفاوت بینَ المَغرب و المَشرق است!
منظور این است که این مطالب مطرح بشود. طبعاً رفقا و دوستان از این مسائل کم و بیش اطّلاع دارند و توقّع آنها هم همین است که مطالبی که مطرح میشود مسائلی باشد که دیدگاه و جایگاه نظرات و آراء بزرگان در اینجا باشد، لذا ما از هر کسی در اینجا مطلب نقل نمیکنیم و نسبت به این مسئله هم کسی نمیتواند خود را طالب و طلبکار بداند. بالأخره همه جا و در هر جا و در هر موقعیّت، مطالب و مسائل زیاد گفته میشود و طبعاً دیگر نیازی برای تکرار آن مطالب نیست و افرادی که در اینجا میآیند با هدف و توجّه دیگری میآیند و اگر قرار بر این باشد که ما هر نقلقول و هر مسئلهای را بیاییم در اینجا مطرح کنیم، دیگر مطلب خیلی به درازا خواهد کشید و تقریباً میشود گفت که باعث اتلاف وقت و فرصت خواهد بود.
لذا سعی بر این است که حتّیالمقدور خیلی مطالب فشرده باشد و آن رؤوس قضایا و مسائلی که از دیدگاه عرفاء باللَه و بأمراللَه است مطرح بشود. مقصود از «بأمراللَه» افرادی هستند که صاحب شریعت و عالِم به فقه هستند و شریعت و فقه را از جایگاه و مَشرب و آن سرچشمۀ حقیقی خودش نگاه میکنند! لذا ما گاهگاهی به مناسبت و بهعنوان استشهاد و برای روشن شدن قضیّه مطالبی نقل میکنیم بدون اینکه اسم شخص برده بشود، دیگر رفقا اصرار نداشته باشند که اسم چیست و چه شخصی است و حتماً باید اسم برده بشود؛ اگر لازم بود خود من مطلب را میگفتم! صحبت
