عنوان بصری جلد 7

أعوذُ باللَه مِن الشّیطان الرّجیم

بسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

الحمدُ لِلّه ربّ العالمینَ و الصّلاةُ و السّلامُ علیٰ سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسمِ محمّدٍ

و علیٰ آلِهِ الطّیّبینَ الطّاهرینَ سیّما بقیّةاللَه فی الأرَضینَ عجّل اللَه تعالیٰ فَرَجَه الشّریف

و جَعَلَنا مِن شیعَته و مَوالیه و لَعنةُ اللَه علیٰ أعدائِهم أجمعینَ

بحث راجع به کیفیّت و نحوۀ رعایت ارتباطات بین زن و شوهر و محدودیّت تکالیفی بود که خداوند متعال و شریعت اسلام بر هر کدام از آن دو مترتّب کرده است. عرض شد قبل از پرداختن به این مسئله باید به اصل و ریشۀ این حکم الهی توجّه کرد؛ ریشه‌ای که محلّ بحث و گفتگوی بسیاری از افراد است و دغدغۀ کنکاش در این مسئله برای خیلی وجود دارد. همان‌طوری‌که عرض شد، آنچه که در این مسئله به نظر می‌رسد، کمتر شخصی راه اعتدال را پیموده است؛ بعضی در برخورد با مسئلۀ رابطۀ بین زوج و زوجه آن‌چنان قائل به تفریط شده‌اند که ممکن است از عبارت آنها یک نوع بی‌توجّهی و بی‌حرمتی نسبت به ساحت شخصیّت زن دیده بشود.

اعتراض علاّمه طهرانی به گفتار یکی از علما در تنقید مقام زن

یادم است تقریباً حدود سی و یکی دو سال پیش، یک وقت با مرحوم آقا جایی می‌رفتیم. یکی از افرادی که در آن وسیله بود از یکی از علماء موجّه طهران، کلمات و مسائل مختلفی نقل می‌کرد. آن شخص مطالبی داشت و وقتی که با رفقا، دوستان و اشخاص می‌نشست از این مطالب مطرح می‌کرد: