عنوان بصری جلد 7

اداری بگردد؛ حالا اگر یک کسی بگوید: «چرا مرا جای دیگری نمی‌گذارید و چرا این را به من می‌گویید»، دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود و نظام مختل می‌شود!

رفتار صادقانه و کار پسندیدۀ یکی از اطبّا

ظاهراً در سابق هم به این مسئله تذکّر داده‌ام که همیشه ما در حدود فهم و توانمان صحبت کنیم. خدا رحمت کند، یکی از همین افراد و اطبّا که ما سابقاً به ایشان مراجعه می‌کردیم مرحوم دکتر مهدی آذر بود. ایشان از اطبّاء داخلی و بسیار متخصّص در ایران و طهران بود و ما راجع به مسائل داخلی به ایشان مراجعه می‌کردیم. یک روش و سیره و کار پسندیدۀ ایشان این بود که وقتی تشخیص نمی‌داد می‌گفت: «آقا، بنده نمی‌فهمم!» و دیگر مریض را این‌قدر نمی‌چرخاند! ما در همین سفر مشهد، ناراحتی و تب پیدا کردیم. بعضی‌ها می‌گفتند که تب آلمانی است، بعضی‌ها می‌گفتند که افغانی است، بعضی‌ها می‌گفتند فلان است و...! یکی از دوستانمان در مشهد به نام دکتر بیرجندی ـ خدا حفظش کند ـ که جرّاح و متخصّص مغز و اعصاب و رئیس بخش بیمارستان قائم است به منزل ما آمده بود. گفتم: «آقا، این قضیّۀ افغانی چیست؟» گفت: «آقا، یعنی چه؟! یکی نمی‌فهمد می‌گوید: افغانی است، آلمانی است، هندی است! مریض، مریض است و آنفولانزا است دیگر، این که مسئله‌ای نیست!» خیلی‌ها هستند وقتی که مریض می‌رود و نمی‌فهمند، دو سه تا اصطلاح به‌کار می‌برند و گیجش می‌کنند! خب بگو: «آقا، من نمی‌فهمم؛ برو یک جای دیگر و به کس دیگری مراجعه کن!»

دکتر آذر این‌طور نبود و وقتی که نمی‌فهمید می‌گفت: «آقا، بنده نفهمیدم!» مریض می‌گفت: «چه‌کار کنم؟» می‌گفت: «من چه می‌دانم چه‌کار کنی، برو پیش هر کس که می‌خواهی!» چقدر این مسئله خوب است! ایشان در آن زمان اوّل متخصّص داخلی بود. من یادم است چند نفر در ایران بودند که از نظر داخلی همیشه اینها مطرح بودند؛ یکی ایشان بود، ولی آن‌قدر صادقانه برخورد می‌کرد که وقتی مریض به او مراجعه می‌کرد به او اعتماد می‌کرد و با اطمینان می‌رفت!

بطلان توجیهات نابه‌جا از سخن معصوم برای رسیدن به حطام دنیا

و چقدر خوب است که همه این‌طور باشند؛ یعنی در ارتباط با مطالب، توان