عنوان بصری جلد 7

مطالب مدوّنه و تصویب‌شده، بیشتر به‌سمت گرایش‌های شخصی سوق داده می‌شود تا به‌سمت واقعیّات و مصالح عمومی؛ مگر اینکه انسان به‌واسطۀ اقتدار و اهتمام و به‌واسطۀ مراقبه و تأیید الهی مطلب را به‌سمت دیگری سوق دهد. و این یک مسئلۀ روشنی است و در همۀ امکنه و در همۀ ازمنه این مسئله موجود است و جای تعجّبی هم ندارد.

صاحب شریعت، متولّی حفظ و نگه‌داری دین

و این مسئله هم به اختصار عرض شد که متأسّفانه به دلایلی ما جای خود را با متولّی دین و متولّی شرع اشتباهی فرض کرده‌ایم؛ یعنی تصوّر ما و تصوّر بانیان دین بر این است که ما باید بتوانیم از قوانین و احکام الهی به هر نحو و به هر کیفیّت و به هر توجیهی در قبال اعتراض‌ها و سلیقه‌های مختلف و در قبال خوشایند و ناخوشایندهای دیگران پاسخ‌گو باشیم، در حالی‌که مسئله این‌طور نیست و مطلب به این‌نحو نیست!

آنچه که وظیفۀ ما است عبارت است از: بیان مطلب و رساندن حکم در حدود استعداد و توان ما؛ و آنچه که وظیفۀ متولّی و صاحب شریعت است که در این زمان حضرت بقیّةاللَه عجّل اللَه تعالی فرجه الشّریف و أرواحنا لتُراب مَقدمه الفداء است، حفظ و نگه‌داری و نحوۀ اداره‌ای است که خود صلاح می‌داند و به ما هم هیچ ارتباطی ندارد! صاحب دین ما نیستیم، صاحب شریعت ما نیستیم؛ صاحب شریعت شخص دیگری است و او خودش متولّی است و خودش می‌داند و ارتباطی هم با ما ندارد! به ما می‌گوید: «وظیفه‌ات را انجام بده و برو، دیگر تمام شد و غیر از این مسئله‌ای نیست! در انجام این وظیفه کوتاهی نکن و غیر از این هم ما چیزی را از تو نمی‌خواهیم!» این اساس و زبان حال حضرت است که من دارم برای شما بیان می‌کنم؛ این‌مقدار وظیفه داری، برو انجام بده و دیگر فضولی هم موقوف! (البتّه ایشان نمی‌گوید، ما داریم می‌گوییم.) دیگر بقیّۀ مسئله به من و امثال من کاری ندارد.

ما آمده‌ایم مطلب را اشتباهی تصوّر کرده‌ایم و خود را به‌جای حضرت و حضرت را به‌جای خود گذاشته‌ایم و خیال می‌کنیم هرچه که در احکام دین و قوانین الهی تدوین شده، ما مسئول إجراء آن و قیّم و ولیّ آن هستیم و باید این مطالب را برای مردم به طرز خوشایند و به طرز دلچسب بیان کنیم! خب حالا اگر خوشایند