عنوان بصری جلد 7

بگویند؟! باید بگویند: «ما گفتیم»؟! خب من گفتم دیگر! مگر «من» ضمیر متکلّم وحده نیست؟! شما بفرمایید به‌جای «من» چه به‌کار ببرم؟ می‌گویند: «من به ایشان نامه نوشتم و گفتم باید این کارها انجام بشود.» بسیار خوب! حالا این دلالت بر منیّت می‌کند؟! دلالت بر مطرح شدن می‌کند؟! دلالت بر اظهار می‌کند؟! نه‌خیر! «ما این نامه را به ایشان نوشتیم، ما این مطلب را به ایشان گفتیم!» خب گفتیم، این که دیگر مسئله‌ای نیست!

حالا ببینید که وقتی ذهن خراب بشود و در این فکر مرض بیفتد و از طریق استقامت به این‌طرف و آن‌طرف متمایل بشود نتیجه‌اش چیست؟ از اوّلِ بِسم اللَه تا آخرِ تَمَّت کتاب را مطالعه می‌کند و فقط همین یک «من» را در نظر می‌آورد! نمی‌گوید: «این کاری که ایشان انجام داد درست بود یا غلط بود؟ این اقداماتی که انجام گرفت چه بود؟ این مطالبی که در این کتاب نوشته به چه نحوه است؟ آیا این مطالب درست است؟» چرا مرض است؟ چون این می‌داند که مطلب دارد به کجا می‌خورد!

ای بندۀ خدا، نویسندۀ کتاب از دنیا رفته، آن شخصی هم که راجع به او این کتاب نوشته شده او هم از دنیا رفته، تو هم امروز و فردا از دنیا می‌روی، ولی دیگر آن‌طرف قضیّه را چه‌کار می‌کنی؟ چطور شد هزار نفر این کتاب را خواندند و همه تعریف کردند و هیچ‌کس به نظرش نرسید که ایشان دارد خودش را با «مَن، مَن» مطرح می‌کند؟ فقط جناب‌عالی و چند نفر؟! این مرض را دیگر خودتان باید بروید معالجه و درمان کنید! چرا دیگر مسئله را به این‌طرف و آن‌طرف می‌زنید؟

عدم پذیرش حق به‌خاطر ترس از فروپاشی افکار و باورهای خودساخته

قضیّه‌ای که می‌خواستم به‌عنوان شاهد مثال نقل کنم این است: یکی از همین افراد که از نزدیکان و بستگان مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ است، نامه‌ای برای ایشان می‌نویسد و مطالبی نظیر همان مطالبی که آن شخص گفته بود در آن نامه متذکّر می‌شود:

در این کتاب، موقعیّت و منزلت مثلاً فلان شخص پایین آورده شده، درحالتی‌که ایشان صدها و بلکه هزارها برابر از مرحوم آیةاللَه بروجردی هم بالاتر است!¹