عنوان بصری جلد 7

را تولید خواهد کرد و به‌وجود خواهد آورد، چون مسائلی است که بعضی‌ها یا خیلی‌ها را خوش نیاید، (نظیر همین حکایتی که ما شروع کردیم) ولی بالأخره این امواج به آرامش و سکون مبدّل خواهد شد و آن حقیقتی که شما در پیِ اثبات و اظهار آن حقیقت هستید بالأخره برای مردم روشن خواهد شد!

بعد من به ایشان گفتم که در این مدّتِ سه هفته‌ای که این قضیّه اتّفاق افتاده تا به‌حال، تلفن‌های زیادی شده است؛ من‌جمله بعضی از افرادی که دست‌اندرکار نشر این قضیّه بوده‌اند چند بار مؤکّداً به من تلفن کردند: «حتماً شما برو و پدرت را منصرف کن، چون این آثاری دارد، خطراتی دارد، مسائلی دارد، امواجی دارد، آشوب بپا می‌کند و...!» ما هم پشتِ گوش می‌انداختیم و می‌خندیدیم! می‌گفتیم: «بله، بسیار خوب، إن‌شاءاللَه خدمتشان که رسیدیم می‌گوییم!» ولی علیٰ‌کلّ‌حال وقتمان را به این چیزها نمی‌گذراندیم و تلف نمی‌کردیم. من به ایشان گفتم: «این افراد نسبت به این کتاب این‌طور می‌گویند.» ایشان فرمودند:

بله، بله، همین‌طور است! ﴿ذٰلِكَ مَبۡلَغُهُم مِّنَ ٱلۡعِلۡمِ﴾؛¹ اینها فهمشان همین‌مقدار است و بیش از این نمی‌فهمند!

و واقعیّت هم همین است. بعد در آنجا من این جمله را به ایشان عرض کردم:

آقا، این چه بی‌عدالتی و چه ظلمی است که ما اهل علم باید متحمّل این ظلم و بی‌انصافی بشویم که یک عالِم، جمعی را از شنیدن و درک واقعیّت محروم کند به‌خاطر خوش نیامدن عدّه‌ای دیگر؟! این ظلم را انسان به کجا ببرد؟ و این بی‌انصافی و بی‌عدالتی را چطور باید پاسخ بدهد؟!

به‌خاطر اینکه مرا خوش نیاید! چه کسانی را خوش نیاید؟ کسانی که فردا باید پاسخ‌گوی من و شما باشند و خواهند شد! چرا ما یک جوانی را که الآن مستعد است و دارد به‌دنبال حقیقت می‌گردد، سرش را با شعار گرم کنیم و مطلب را به او نگوییم و