عنوان بصری جلد 7

من‌جمله در یک کتابی دیدم که بعضی‌ها این آیۀ ﴿ٱلرِّجَالُ قَوَّ ٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ﴾ را این‌طور تفسیر کرده‌اند که آیه، اطاعت زن از مرد را مستند به دو مطلب می‌داند: یکی مطلب تفضیل است که لابد تفضیل عقلی منظور است، گرچه حتّی این را هم رد کرده‌اند و گفته‌اند: تفضیل به‌واسطۀ این است که نیرو و توانمندی مرد بیشتر است و بهتر و بیشتر می‌تواند در بیرون منزل تحمّل کند و خداوند مخارج و نفقۀ زن را از این نقطه‌نظر بر عهدۀ مرد گذاشته است؛ و دیگر ﴿وَبِمَآ أَنفَقُواْ﴾: چون انفاق می‌کنند!

بسیار خوب، حالا اگر ما یک زنی را پیدا کردیم که از نظر توانمندی از شوهرش قوی‌تر بود، دیگر از این نقطه‌نظر تفضیلی نیست؛ چون گاهی اتّفاق می‌افتد که توان و نیروی ظاهری مرد کمتر از زن است! از نقطه‌نظر انفاق هم بالأخره زن می‌رود در بیرون کار انجام می‌دهد یا اینکه از پیش خود مالی دارد و مرد هم تمکّن ندارد یا اینکه مریض است و نمی‌تواند کار انجام بدهد و زن مخارج مرد را تقبّل می‌کند. دیگر در این‌صورت آن اطاعتی که مترتّب بر انفاق و بر تفضیل بود باید بر عکس بشود؛ یعنی از این‌دفعه مرد که می‌خواهد از خانه بیرون بیاید باید با اجازۀ خانم بیرون برود چون ایشان انفاق می‌کنند، و بقیّۀ چیزهایی که خودتان بهتر می‌دانید! همین‌طور طبق فتوا و طبق توجیه و تفسیری که ایشان می‌فرمایند، راجع به مهمان آوردن و حدود و ثغوری که در شرع برای رعایت حقوق زوجیّت و زن و مرد قرار گرفته‌اند، همۀ اینها باید بر عکس شود!¹

واقعاً این یک چیزی است که خود شما هم دارید می‌خندید؛ یعنی دیگر نیاز به تفسیر ندارد و این قلب یک واقعیّت است! اسلام که آمده و اطاعت زن را از شوهر ـ همان‌طوری‌که بعداً بیان می‌کنیم ـ با آن‌همه تأکیدات بیان کرده است، آیا یک‌هم‌چنین واقعیّتی وجود نداشته که ائمّه در طول ٢٥٠ سال بیایند و فقط یک کلام بگویند: «اگر زن نفقۀ شوهر را بپردازد، آن حقوقی که بر عهدۀ زن است تبدیل می‌شود