عنوان بصری جلد 7

بعد وقتی که آن مقاله منتشر شد دیدم علاوه بر اینکه نه‌تنها سانسور کرده‌اند، بلکه تحریف هم کرده‌اند و نوشته‌اند: «ایشان این کار را به‌دنبال و تبعیّت از رهبر انقلاب حضرت کذا انجام دادند!» و آن‌وقت لفظ «امام» را هم آورده بودند!

آیا این حرام نیست؟! من که خودم مقاله ندادم، استنکاف هم کردم و شما اصرار کردید و از منزل ما بیرون نرفتید و گفتید: «تا ندهید ما نمی‌رویم!» بعد من از شما شرط گرفتم و شما به من قول دادید که یک لغت کم و زیاد نشود، امّا الآن نه‌تنها شما آن را نیاورده‌اید، بلکه آمده‌اید و در عبارت من تصرّف کرده‌اید! آیا این جایز است؟! آیا این اسلام است؟! چرا باید مسئله این‌طور باشد؟!

صداقت و صراحت؛ الزامات مورد نیاز جامعۀ امروز

این یک آفتی است که متأسّفانه دامن ما را گرفته است. ما در امروز نیاز به رُک گویی و صراحت داریم، جامعۀ ما در امروز نیاز به صداقت دارد! انسان باید آنچه را که ناب و خالص از روّاد دین و سوّاق به‌سوی سُبل سلام و ائمّۀ هدیٰ و منابع و مدارک است بیان کند و نباید از خودش کم و زیاد کند! [امّا] نتیجه چه می‌شود؟ نتیجه می‌شود همین اختلافات، همین تضادها و همین تناقض‌هایی که داریم می‌بینیم! گفت: «از ماست که بر ماست.»¹

ما باید بیاییم و صریح بیان کنیم که آقا، امام علیه السّلام این را فرموده و این مسئله را بیان کرده و دیگر به ما مربوط نیست! طبق آیۀ صریح قرآن، ارث زن نصف ارث مرد است، حالا اگر بیاییم به‌خاطر فلان و به‌خاطر ملل و به‌خاطر حقوق بشر و به‌خاطر چند تا خوش آمدن و به‌خاطر اینکه نگویند اسلام این‌طور است و اسلام آن‌طور است، فتوا بدهیم بر اینکه ارث مساوی است، مخالفت با صریح آیۀ قرآن کرده‌ایم! قصاص و دیۀ زن نصف دیۀ مرد است! چرا؟ خدا می‌داند، به من چه مربوط است و به من چه ارتباطی دارد؟! حالا اگر قبول نمی‌کنی، نکن؛ کی گفته قبول کنی؟! ما آیۀ قرآن را که نمی‌توانیم