عنوان بصری جلد 7

روایت جعل کرده بود. یکی از علماء دیگر دید و گفت: «این حرف‌ها چیست؟! اینها را شما از کجا درآوردید؟!» گفت: «من دیدم مردم کم قرآن می‌خوانند، آمدم این روایات را درست کردم تا اینها به قرآن میل پیدا کنند!»¹ این می‌شود کاسۀ داغ‌تر از آش، این می‌شود فضولی در کار متولّی و صاحب دین! به تو چه مربوط است که مردم قرآن می‌خوانند؟! صد سال می‌خواهم نخوانند، تو چه‌کار داری؟! تو باید بیایی روایت به دروغ جعل کنی تا مردم قرآن بخوانند؟! صد سال می‌خواهم نخوانند! همان چیزی را که هست به مردم بگو، هر کس می‌خواهد قرآن بخواند و هر کس نمی‌خواهد صد سال نخواند! پس خدا جهنّم را برای چه کسی درست کرده است؟ تو غصّۀ چه کسی را می‌خواهی بخوری؟ جهنّم برای همین‌ها است؛ همین افرادی که چشم و گوششان را می‌بندند و اگر هزار تا روایت هم درست کنی ترتیب اثر نمی‌دهند!

وظیفۀ ما در هدایت افراد چیست؟

آنچه که ما وظیفه داریم دنباله رو بودن همان چیزی است که خدا برای رسولش تعیین کرده است:

﴿وَلَا تُسۡمِعُ ٱلصُّمَّ ٱلدُّعَآءَ إِذَا وَلَّوۡاْ مُدۡبِرِينَ﴾؛² «ای رسول ما، تو نمی‌توانی حرف را در کلّۀ آدم کَر فرو کنی!»

آدم کَر، کر است و نمی‌فهمد! منظور نه‌اینکه پردۀ صماخش پاره باشد، بلکه یعنی گوش دلش را به روی حقایق بسته و نمی‌خواهد بفهمد! کلام من اثرش بیشتر است یا کلام رسول خدا؟! آیا کلام رسول خدا اثر کرد؟!

﴿وَمَآ أَنتَ بِهٰدِي ٱلۡعُمۡيِ عَن ضَلٰلَتِهِمۡ إِن تُسۡمِعُ إِلَّا مَن يُؤۡمِنُ بِ‍َٔايٰتِنَا فَهُم مُّسۡلِمُونَ﴾؛³