عنوان بصری جلد 7

را [رها کن]! ﴿ثُمَّ ذَرۡهُمۡ﴾؛ «بعد همه را کنار بگذار!» حالا به اعتقاد من، جبرئیل را هم کنار بگذار، میکائیل را هم کنار بگذار، هرچه هست را کنار بگذار!

لزوم کناره‌گیری از اهل دنیا و کثرات

البتّه معنای این کلام، اهل دنیا و اهل کثرات است و منظور این است؛ یعنی همۀ اهل کثرات را دیگر کنار بگذار، آن‌وقت ببین چقدر راحت می‌شوی؛ راحت، بی‌خیالِ همه‌چیز! و این معنای بی‌خیالی به معنای از دست دادن قوانین و عدم مراعات ضوابط نیست، بلکه یعنی دیگر در نفس دغدغه نداری: «آی، این حرف را می‌زنم بعد چه می‌شود؟ آی، این حرف را می‌زنم به کی بَر می‌خورد؟ آی، این حرف را می‌زنم فلان شخص خوشش می‌آید یا نه؟ در این مجلس این را بگویم چون فلان شخص هست! در این مجلس این را نگویم چون فلان شخص هست!» ﴿قُلِ ٱللَهُ ثُمَّ ذَرۡهُمۡ﴾؛ دیگر همه را رها کن، چون اصل را گرفته‌ای!

این موقعیّت، باید موقعیّت اهل علم باشد! اهل علم باید فقط مسئلۀ ﴿قُلِ ٱللَهُ﴾ در نظرشان باشد، نه مسائل دیگر، نه مسائل سیاسی دیگر، نه مسائل جوانب دیگر، نه منافع دیگر و نه قضایای دیگر؛ آن‌وقت خواهیم دید که در قضاوت‌ها چرخش کلّی پیدا می‌شود، در دیدگاه‌ها ١٨٠ درجه اختلاف پیدا می‌شود و تمام این اختلافات همه تبدیل به اتّفاق می‌شود! همۀ این اختلافات برای چه آمده است؟ برای اینکه همۀ ما ـ چه از امثال ما و چه از غیر امثال ما ـ آمده‌ایم آن ﴿ثُمَّ ذَرۡهُمۡ﴾ را چسبیده‌ایم و ﴿قُلِ ٱللَهُ﴾ را رها کرده‌ایم: «ذَرِ اللَه ثُمّ خُذ سائرَ الأشیاء؛ خدا را رها کن و بقیّه را بگیر!» این نقد است و خدا نسیه است!! همان که عمر سعد می‌گفت؛ احمق این‌طوری آمد جواب امام حسین را داد: «گندم ری نقد است و شفاعت جدّ تو نسیه است؛ من نقد را که ول نمی‌کنم!»¹ حالا احمق نمی‌دانست که حضرت دارد می‌بیند وقتی که تو می‌روی آن نامه‌ای را که از ابن‌زیاد گرفته‌ای به او نشان می‌دهی پاره می‌کند و جلویت