آموزه‌های ولایت ج 3

 البته مرحوم آقا بعد فرمودند:

انسان نباید بترسد و باید برود، هرچه می‌خواهد بشود! وقتی شما در دامن امام حسین رفتی، دیگر ترس یعنی چه؟! حالا تلوتلو می‌خورد، بخورد! هر طوری هم می‌خواهد بشود، بشود!

 علیٰ‌کلّ‌حال بهتر این است که انسان مسائل را به خود آنها بسپارد تا اینکه هر طور و در هر مرتبه که خودشان صلاح می‌دانند، همان‌طور انجام بدهند.

ولایت، واسطۀ تجلّی اسماء و صفات الهی بر تمام عوالم وجود

 این نیرو، نیروی معدّل است. نیروی معدّل یعنی نیروی مدیر و حقیقتی که این اسماء کلّیۀ الهی، این علم لا یتناهیٰ، این قدرت لا یتناهیٰ و این حیات لا یتناهیٰ را می‌آورد در تمام این عوالم وجود ـ از عوالم لاهوت و جبروت و عالم ملکوت علیا و سفلیٰ و عالم ملائکه و عالم عقل و جنّ و انس و حیوانات و اشجار و جمادات و نفوس قدسیّه و نفوس منفصله و عالم ارواح و عالم اسرار و عالم خارج و مادّه ـ تمام اینها را طبق آن ظرفیت و طبق همان مرتبه‌ای که قابلیت دارند و باید در همان مرتبه باشند، این اسماء کلّیه را می‌آورد در همۀ اینها تقسیم می‌کند. این می‌شود نفس امام.

 پس نفس امام علیه السّلام عبارت است از آن نیروی معدّل و ترانسی که اسماء کلّیۀ الهیه را بر طبق مصلحت و بر طبق استعداد هر ظرفی، در آن ظرف قرار می‌دهد. این می‌شود این نیروی معدّل که البته در اینجا عالَم تکلیف و عالم اختیار از این مسئله خارج نیست.

 بنابراین نکتۀ مهم در بینش انسان نسبت به مقام ولایت و امام علیه السّلام رسیدن به این نکته است که هر قدمی که بخواهیم برداریم و هر عملی که بخواهیم انجام بدهیم ـ حتی در تفکرات ما ـ باید بدانیم که نفس آن عمل، نفس آن قدرت، نفس آن فعل، نفس آن ذکر، نفس آن دعا و نفس آن قرآن که ما به آن اشتغال داریم، در همان حین اشتغال، با این نیروی معدّل الآن دارد در وجود ما تحقّق خارجی پیدا