
آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
آموزههای ولایت ج 3
35است که اگر این کار را انجام دادید، با آن حضرت معیّت دارید!
پاسخ علامه طهرانی در کیفیت ارتباطشان با حضرت ولیّعصر علیه السّلام
یک روز یکی از دوستان از مرحوم آقا سؤال کرده بود: «آقا، ارتباط شما با امام زمان علیه السّلام چگونه است؟» ایشان که در طبقۀ بالا بودند، فرمودند:
من که الآن اینجا نشستهام، چطور بر افرادی که در طبقۀ پایین و در منزل بازی میکنند و صحبت میکنند و حرکت میکنند، احاطه و اشراف دارم و مواظب هستم که مثلاً صدای کسی بلند نشود، کسی تخطّی نکند، کسی شیطنت نکند و امثالذلک؛ امام علیه السّلام هم با من مثل همین است! انگار طبقۀ بالا نشستهاند و من طبقۀ پایین و از آنجا [بر من اشراف] دارند.
البته باز این جوابی که ایشان دادهاند مطابق با فهم اوست، ولی مسئله از اینها خیلی بالاتر و دقیقتر است! این مسئله است.
خب، گفتهاند: «ره چنان رو که رهروان رفتند!»1 اینها را که ما دیدیم مدام وعدۀ به ظهور و... میدادند، از دنیا رفتند و به وعدههای خودشان هم نرسیدند! اینکه با چشممان دیدیم. امّا اینطرف که در مطالب و مسائل دیگر حرکت کردند، نتایج اینها را هم دیدیم. حال گروهی این، گروهی آن پسندند!2 این گوی و این میدان! گفت: «گر گدا کاهل بود، تقصیر صاحبخانه نیست!»3
عدم تفاوت غیبت و ظهور امام علیه السّلام
امام علیه السّلام موت و حیات ندارد، کوچک و بزرگی ندارد، غیبت و ظهور ندارد. همینکه شما در این روز، روز چهاردهم و شب نیمۀ شعبان آمدهاید در اینجا جمع شدهاید و خواستهاید از باب قحطالرّجالی و دیگر چه عرض کنم، اسمش را
- دیوان شاه نعمتاللَه ولی، مثنوی ٥٦:
ره چنان رو که رهروان رفتند *** راه رفتند و ناگهان رفتند - دوبیتیهای بابا طاهر، شمارۀ ٤٠:
دلا خوبان دلِ خونین پسندند *** دلا خون شو که خوبان این پسندند متاع کفر و دین بیمشتری نیست *** گروهی آن گروهی این پسندند - امثال و حکم، ج ٣، ص ١٣٠٠: «گر گدا کاهل بود تقصیر صاحبخانه چیست؟»
- دیوان شاه نعمتاللَه ولی، مثنوی ٥٦:
