آموزه‌های ولایت ج 3

اهمیت ظاهری تعظیم شعائر دینی و عدم غفلت از باطن

 پارسال در سفری که به لبنان داشتم، یک شب به‌اتفاق بعضی از دوستان که بیرون آمده بودیم، دیدیم شهر خیلی شلوغ است، جشن و از این ترقه‌بازی‌ها است؛ اصلاً یک بساطی بود، خیلی عجیب! سؤال کردیم: «مگر امشب چه خبر است؟» گفتند: «امشب یکی از اعیاد مسیحی‌ها است!» شب تولد یا چیزی نبود؛ یکی از اعیاد مسیحی‌ها بود. همین مسیحی‌ها جلوی ماشین‌ها را نگه می‌داشتند و به‌زور شیرینی می‌دادند، نُقل می‌دادند و خلاصه محبّت می‌کردند.

 چند روز بعد آن، روز ١٧ ربیع، میلاد پیغمبر اکرم بود و من یک چراغ ندیدم در این بیروت راجع به میلاد پیغمبر روشن بشود! با اینکه دو سوم، بلکه سه‌چهارم جمعیت آنها را مسلمان‌ها ـ اعمّ از اهل‌تسنّن و شیعه ـ تشکیل می‌دهند! ببینید، چقدر این مسئله مهم است! در شب میلاد پیغمبر، در محلۀ شیعه‌نشین بیروت ـ که ساختمانی که ما هم بودیم در آنجا بود ـ فقط یک نفر را دیدیم که کنار خیابان یک ظرف شکلات دست گرفته بود و به گونه‌ای دستش را نگه داشته بود که ماشین‌هایی که رد می‌شدند، حالا یکی برمی‌داشت و یکی هم برنمی‌داشت! این آنچه بود که ما دیدیم. درست شد؟! اینها تمام یک روزی باید حساب پس بدهند!

 تعظیم شعائر دین از اهمّ واجبات است؛ ما باید فرزندان و بچه‌هایمان را با این فرهنگ بار بیاوریم! می‌دانید معاویه چه‌کار می‌کرد؟ عسل و غذا می‌فرستاد خانۀ این و آن و می‌گفتند: «معاویه فرستاده است!»¹ بچه چه می‌فهمد؟! بچه نگاه می‌کند و به کسی که به او محبّت می‌کند، علاقه پیدا می‌کند؛ [افراد] بزرگ هم [همین‌طور]!

 باید در مملکت و حکومت اسلام نسبت به شعائر دینی و مناسباتی که مربوط به ائمۀ هدیٰ صلوات اللَه علیهم أجمعین است، به‌خصوص امام زمان عجّل اللَه تعالیٰ فرجه الشّریف، سنگ‌تمام گذاشته بشود. ما هرچه داریم از ائمه داریم و هرچه داریم از امام زمان علیه السّلام داریم. باید در رأس شعارهای ما تأسّی به امام زمان