آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
مرتب سازی:
آموزههای ولایت ج 3
262حتی فضل بن شاذان که در زمان امام رضا بوده، کتابی دربارۀ غیبت نوشته است به نام: الغیبة.1 یعنی ایشان حدود صد سال قبل از ولادت امام زمان دربارۀ آن حضرت کتاب نوشته است! اتفاقاً این روایات بالنّسبه به سایر مسائل از قویترین و مؤکّدترین متواترات است و از أخبار شاذّ یا آحاد و حتی مستفیض نیست. یعنی این مسئله حتی نزد اهلسنت روشن است و اعتقاد دارند که لا محاله امام مهدی ظهور خواهد نمود؛2 حال یا اینکه در این زمان متولد میشود، یا اینکه از قبل متولد شده و غیبت نموده و بعداً ظهور میکند.3
حتی همین الآن در صحن مسجد النّبی نوشته شده است: «محمّدٌ المهدیّ الحیّ.»4 یعنی نام حضرت با این اسم و با این عنوان که حیات دارد آمده است؛ لذا خود اهلسنت معترف به این مسئله هستند و من نمیدانم این شبهه از کجا آمده است!
- این کتاب همان إثبات الرّجعة معروف به الغیبة میباشد. رجوع شود به رجال النجاشی، ص ٣٠٧. (محقق)
- مسند أحمد، ج ١، ص ٣٩٨ و ٤٠٦؛ ج ٥، ص ٨٧ ـ ١٠٨؛ سنن أبیداود، ج ٢، ص ٣٠٩؛ صحیح مسلم، ج ٦، ص ٣ و ٤؛ سنن الترمذی، ج ٣، ص ٣٤٠؛ المستدرک، حاکم نیشابوری، ج ٣، ص ٦١٧ و ٦١٨؛ ج ٤، ص ٥٠١؛ فتح الباری، ج ١٣، ص ١٨١ و ١٨٣؛ عمدة القاری، ج ١٦، ص ٧٤؛ مسند أبیداود الطیالسی، ص ١٠٥ ـ ١٨٠؛ مسند ابنالجعد، ص ٣٩٠؛ الآحاد و المثانی، ج ٣، ص ١٢٦ ـ ١٢٨؛ السنة، ابنأبیعاصم، ص ٥١٨؛ مسند أبییعلی، ج ٨، ص ٤٤٤؛ ج ٩، ص ٢٢٢؛ ج ١٣، ص ٤٥٧؛ صحیح ابنحبان، ج ١٥، ص ٤٣ ـ ٤٦؛ المعجم الکبیر، ج ٢، ص ١٩٦ ـ ٢٥٥؛ ج ١٠، ص ١٥٨؛ الإستیعاب، ج ٢، ص ٦٥٦؛ مجمع الزوائد، ج ٥، ص ١٩٠؛ تحفة الأحوذی، ج ٦، ص ٣٩٤؛ أضواء علی السّنة المحمدیّة، ص ٢٣٤.
- المناظرات بین فقهاء السنّة و فقهاء الشیعة، ص ١٠٨، تعلیقه؛ الفصول المختارة، ص ٣٢٤؛ الغیبة، شیخ طوسی، ص ٨٢؛ الخرائج و الجرائح، ج ٣، ص ١١٧٣؛ أعیان الشیعة، ج ٢، ص ٤٩؛ آداب عصر الغیبة، ص ٨.
- یعنی بهگونهای نوشته شده است که از یاء مهدی با حاء محمد کلمۀ «حی» خوانده میشود. ناگفته نماند که هماکنون در دورۀ آلسعود کلمۀ حی را به شکلی از بین بردهاند. رجوع شود به مطلع الأنوار، ج ١١، ص ٣٨٠ ـ ٣٨٢. (محقق)