آموزه‌های ولایت ج 3

نه ...! درحالی‌که اگر علمی دارم، فرقی نکرده است؛ اگر تقوایی داشته باشیم، همان است؛ سیادتمان هم که سر جایش است! قضیه هیچ فرق نکرده است. فقط چه عوض شده است؟ یک متر پارچه آقاجان! فقط یک متر پارچه عوض شده است.

 یعنی تمام این صلوات‌ها برای پارچه است! خیلی [مسئلۀ مهمّی] است! باید در این مسئله فکر کنیم؛ مسئلۀ خیلی عمیقی است!

 تمام صلوات‌هایی که مردم برای امثال ما می‌فرستند فقط برای پارچه است، فقط برای ریش است، فقط برای نعلین زرد است، به قول آقا فقط برای هیبت است، فقط برای عبای پشمی است! همین! فقط برای همین است.

امامت، حقیقتی ورای هر قالب و شکل

 امام هم همین است. ما امام را چه می‌دانیم؟ امام آن کسی است که وزن او أقلاً ٨٠ یا ٩٠ کیلو باشد، یک خُرده با هیبت باشد، یک خرده ریش او هم [بلند باشد]؛ ـ بله، امام حسین ریششان خفیف بود، به‌عکس امام حسن که [ریششان پُرپشت] بود. ـ¹ حالا امام حسین باز هم یک مقداری ریش داشتند که أقلاً نگویند به این امامت نقص وارد شده است! حال فرض کنید امام اصلاً ریش نداشت، می‌گوییم: «عجب! آخر مگر می‌شود امام ریش نداشته باشد؟!» یعنی امامت در ریش و پشم است! واقعاً دارم می‌گویم! ما امامت را در پشم می‌دانیم، در استخوان می‌دانیم، در گوشت می‌دانیم، در وزن و وزنه می‌دانیم، در ریش و از این حرف‌ها می‌دانیم.

 اما وقتی که امام زمان پنج‌ساله باشد، می‌گوییم: «این نمی‌شود امام باشد! بابا برو پیِ کارَت! مگر می‌شود بچۀ پنج‌ساله امام باشد؟!» میزان معرفت ما از امام فقط همین‌قدر است.

نقد علامه طهرانی به دیدگاه ظاهری مردم نسبت به مسئلۀ امامت

 یک دفعه مرحوم آقا در یک جلسه می‌فرمودند:

ما به امام به چه نحو نگاه می‌کنیم؟ امام باید این‌طور باشد، ابرویِ کمانی داشته باشد، بینیِ قلمی داشته باشد، لب‌های کذا داشته باشد، چشمان آهویی