آموزه‌های ولایت ج 3

 بنابراین، خداوند متعال به‌واسطۀ این صفات تمام خلایق را از مجرّدات و مادّیات خلق می‌کند و اولین چیزی که خداوند به‌وسیلۀ اسماء خود آفریده است، همان نفس مدیر و مدبّر تامّی است که تمام عوالم غیب و شهادت را در بر دارد و آن همان نفس رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم و ائمه علیهم السّلام است.¹ پس آن واسطۀ بین خداوند متعال و عالم خلقت همان اسماء و صفات کبرای الهی، یعنی نفوس ائمه علیهم السّلام است و آن حضرات ـ کما اینکه در روایات و زیارت جامعه و بسیاری از زیارات آمده است ـ واسطۀ بین خداوند متعال و بین ما و مخلوقات حتی ملائکه هستند.² این مسئلۀ اول.

مسئلۀ دوم: حقیقت معنای حجّت

 اما مسئلۀ دوم: همان مسئلۀ حجّت است؛ حجّت همان عقل مدیر و مدبّر در جامعه است. همان‌طور که در خانواده لازم است که شخصی عاقل ادارۀ خانواده را به‌دست بگیرد و اگر شخص عاقلی در خانواده وجود نداشته باشد، مثلاً پدر و مادر از خانه بیرون بروند و بچه‌ها را در خانه به حال خود بگذارند، خانه را خراب می‌کنند و یا به خود صدمه می‌زنند! یعنی اگر شخص عاقل و عقل مدبّر و منفصلی در این خانه نباشد، این مفاسد به بار می‌آید و خراب می‌کنند و یکدیگر را می‌زنند! در جامعه و در تمام دنیا نیز مسئله به همین کیفیت است و لازم است که در آن عقل مدیر و مدبّری وجود داشته باشد. این می‌شود مقصود از حجّت.

 بنابراین روایاتی که می‌فرماید: «لا تَخلو الأرضُ مِن حُجّة؛ زمین از حجّت خالی