آموزه‌های ولایت ج 3

در این مسئله هیچ فرقی بین ظهور و غیبت نیست و همان‌طور که ما انتظار این مسئله را در زمان ظهور داریم، همین‌طور در زمان غیبت هم از نفس مبارک و شریف و قدسی حضرت همین انتظار را داریم. آیا امام علیه السّلام الآن ما را نمی‌بیند و دعاها و خواست ما را نمی‌شنود و از مسائل و حاجات ما بی‌اطلاع است؟ آیا این‌طور است؟! این از أوضح باطلات بوده و واقعاً مسئله همین‌طور است.

 بنابراین، انسان نباید تمام فکر و ذکرش این مسئله باشد! بله، انسان باید از خداوند متعال [حضور] در زمان ظهور را بخواهد و ادراک ظهور حضرت را از خدا بطلبد؛ حتی در روایتی از امام صادق علیه السّلام است که حضرت می‌فرمایند:

لو أدرَکتُه لَخَدمتُه [أیّامَ حیاتی]؛¹ «اگر زمان ظهور فرزندم را ادراک می‌کردم، هرآینه [تمام عمر] به او خدمت می‌کردم!»

امام صادق علیه السّلام چنین می‌فرماید!

 مسئلۀ ظهور، مسئلۀ عجیبی است؛ ولی انسان رند و مؤمن زیرک، خودش را رها نکرده و تمام افکار خود را متمرکز در این مسئله نمی‌کند به‌نحوی‌که به چیز دیگری فکر نکند؛ بلکه باید به وظیفۀ خود بپردازد و به اصلاح نفس و افعال خویش مشغول باشد. باید انسان نفس خود را اصلاح کند و عمل خود را خالص کند و اگر عملش را خالص کرد و نفسش را اصلاح کرد به ولایت می‌رسد و دیگر بین ظهور و غیبت تفاوتی وجود نخواهد داشت.

 مقصود و منظور از انتظار همین مطلب است و مضمون روایتی از امام باقر علیه السّلام است که حضرت می‌فرمایند: «کسی که منتظر ظهور امام زمان باشد و به وظیفۀ خود عمل کند، در خیمۀ حضرت و تحت اشراف او خواهد بود؛ چه حضرت ظهور کند یا نکند!»²