آموزه‌های ولایت ج 3

یعنی کسی که در این جامعه است اگر در احوال خود تفکر و در اهداف خود تأمل کند و در نفس خود قدرت وصول به بالاترین مراتب کمالی را مشاهده کند و دوست داشته باشد که به این مراتب برسد، نسبت به این مسئله هیچ مانعی پیش‌روی خود نمی‌بیند.

 هم‌چنین در این جامعه امنیت و اعتماد و اطمینان و آرامش خاطر و... برقرار می‌شود و در نهایت، محقّق ساختن حق و فعلیّت بخشیدن به آن با همۀ جهات و جوانبش در جامعه فقط به دست امام علیه السّلام خواهد بود؛ یعنی امنیت و سلامت در جمیع جهات و در همۀ افراد باید بر جامعه حاکم باشد و معاشرت و مسائل اجتماعی باید بر وفق و مطابق اسلام باشد.

 بنابراین، شخصی که دوست دارد امام را در زمان ظهور ببیند، منظورش از این انتظار چیست؟ آیا مقصودش این است که [فقط] امام را ببیند؟ خُب، حضرت را در خواب یا در ظاهر می‌بیند! حضرت مانند سایر افراد بشر است؛ وزن و کمیّت و کیفیّت خاصّی دارد؛ و اگر از ظهور حضرت خواستار رسیدن به بعضی از مسائل مادّی و عادی باشد، خب چرا حضرت ظهور کند؟!

 من شنیدم بعضی از افراد می‌گویند:

اگر امام زمان علیه السّلام ظهور کند، کارهایی مانند کارهای ما انجام می‌دهد و بین عمل ما و عمل حضرت و بین اوامر و نواهی ما و اوامر و نواهی حضرت هیچ تفاوتی نیست و کاملاً مثل ما عمل می‌کند!¹

آیا واقعاً این‌طور است؟! یعنی وقتی حضرت ظهور می‌کنند مانند سایر افرادی که مشاهده می‌کنیم و مشاهده کردیم بین مردم حکومت خواهند کرد؟! یا اینکه نه، به شکل دیگری حکم می‌کنند! چراکه توقّع و انتظار از ظهور حضرت این است که موقعیت و شرایط برای وصول هر شخصی به بالاترین مراتب استعداد و مراتب کمال فراهم گردد.

امکان دستیابی به کمال در زمان غیبت

 باری، وقتی ما در این مسئله فکر و تأمل کنیم، می‌بینیم نسبت به وصول انسان به