آموزه‌های ولایت ج 3

مِنۡ أَمۡرِهِمۡ﴾.¹

 در این آیه نمی‌فرماید که مؤمن باید ببیند که آن حکم و قضایی که رسول خدا کرده آیا موافقِ واقع است یا نه؟ آیا مطابق قوانین اسلامی و اجتماعی است یا خیر؟ به‌هیچ‌وجه! بلکه وقتی خدا و پیغمبرش حکمی کرد، اصلاً جایز نیست که دیگر دربارۀ آن فکر کنیم! بنابراین اگر خدا و رسولش به امری حکم کردند، دیگر اختیار و انتخابی برای ما نیست.

﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤۡمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيۡنَهُمۡ ثُمَّ لَا يَجِدُواْ فِيٓ أَنفُسِهِمۡ حَرَجٗا مِّمَّا قَضَيۡتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسۡلِيمٗا﴾.²

ضرورت تسلیم بودن در قبال ولایت

 این آیه عجیب است! یعنی اگر دو نفر به پیغمبر رجوع کردند و پیغمبر بین آنها قضاوت کرد، دیگر اصلاً جایز نیست که فکر کنند پیغمبر چگونه حکم خواهد کرد؟ بر لَهِ من است یا برعلیه من؟ نباید در نفس خودشان از آنچه پیغمبر حکم می‌کند هیچ حَرَج و ضیقی احساس کنند و به تمام معنی‌الکلمه باید تسلیم باشند. ﴿تَسۡلِيمٗا﴾ یعنی کیفیت این تسلیم باید به این شکل باشد. این آیه عجیب است!

 ممکن است شخصی خدمت پیغمبر یا امام زمان برسد، فرضاً امام زمان حاضر باشد و در این مجلس نشسته باشد و بین ما و شخص دیگری هم اختلافی باشد و این را خدمت حضرت عرض کنیم؛ فکر ما این است که الآن حضرت به نفع ما حکم می‌کند!