Name: آموزههای ولایت 3 - بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

آموزه‌های ولایت ج 3

207

بده!» ما یک ساعت و نیم نشسته بودیم و این شخص سه بار آمد و رفت و می‌گفت: «متفرّق شوید! متفرّق شوید! این شیعه است و شیعیان جبرئیل را لعن می‌کنند و قرآن را تحریف می‌کنند و چنین و چنان می‌گویند!»
من به این افراد گفتم: «من برای شما بلیط هواپیما می‌گیرم تا با من به ایران بیایید و ببینید که در هر اطاق ما همین قرآن فَهَد شماست که می‌خوانیم! من پول بلیط شما را می‌دهم، بیایید و ببینید!» طبعاً اینها را دروغ و اتهام به شیعه به خود مشغول کرده است.
به آنها گفتم: «وقتی من نماز می‌خوانم بیایید و به‌نحوی پشت سر من بنشینید که من متوجه نشوم تا بعد نگویید تقیّه کرده‌ام! بعد ببینید که آیا در تشهد، جبرئیل امین را لعن می‌کنم و می‌گویم: ”خانَ الأمین! خانَ الأمین!“ یا اینکه می‌گویم: ”السّلامُ علیک أیّها النّبیُّ و رحمةُ اللَهِ و بَرَکاتُه، السّلامُ عَلَینا و علیٰ عبادِ اللَه الصّالحین، السّلامُ علیکم و رحمةُ اللَهِ و بَرَکاتُه.“ پس این اتهامات برای چیست؟!»¹
1. «خانَ الأمین» به معنای «جبرئیل امین خیانت کرد» باوری است که برخی از عالمان اهل‌سنت و وهابیّت به شیعیان نسبت داده‌اند.١ به ادعای آنها، شیعیان معتقدند حضرت جبرئیل مأمور رساندن وحی به امیرالمؤمنین علیه السّلام بود ولی خیانت کرده و آن را به پیغمبر اکرم صلّی اللَه علیه و آله رساند. برای همین شیعیان در پایان نماز عبارت «خان الأمین» را تکرار می‌کنند!٢
  از نظر عالمان شیعه، این ادعا، تهمت به شیعه است و با انگیزۀ شبیه‌سازی مذهب شیعه به دین یهود ساخته شده است؛ زیرا گروهی از یهودیان معتقد بودند که جبرئیل مأمور بوده نبوت را در فردی از قوم یهود قرار دهد، امّا آن را به فرد دیگری داده است!٣
  شیعیان ضمن اینکه امیرالمؤمنین علیه السّلام را پیامبر نمی‌دانند،٤ معتقدند جبرئیل علیه السّلام معصوم است و خطایی از او سر نمی‌زند.٥ هم‌چنین شیعیان پس از سلام نماز، سه بار دست‌ها را بالا آورده و در هر بار تکبیر می‌گویند؛ چراکه به فتوای فقیهان شیعه، گفتن سه بار تکبیر پس از سلام نماز مستحب است.٦ (محقق)
  ١) به‌عنوان‌نمونه: العقد الفرید، ابن‌عبدربّه، ج ٢، ص ٢٥٠؛ الموضوعات، ابن‌جوزی، ج ١، ص ٣٣٩؛ منهاج السّنة النّبویة، ابن‌تیمیه، ج ١، ص ٢٧ و ٣٢؛ القول المفید، عثیمین، ج ١، ص ٣٢١؛ سلسلة التفسیر لمصطفی العدوی، ج ٢٣، ص ١٥.
  ٢) الریاض الندیّة، ابن‌أبی‌العزّ، ج ٤، ص ٥٦٨.
  ٣) مفاتیح الغیب، فخر رازی، ج ٣، ص ٦١١.
  ٤) الشافی فی الإمامة، سید مرتضی، ج ٣، ص ٥.
  ٥) الاعتقادات فی دین الإمامیّة، شیخ صدوق، ص ٩٦.
  ٦) المقنعة، شیخ مفید، ص ١١٤؛ جواهر الکلام، نجفی، ج ١٠، ص ٤٠٨.