آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
مرتب سازی:
آموزههای ولایت ج 3
198تمام این افرادی که میبینید الآن در پارکها و خیابانها راه میروند و سوار ماشین میشوند و... همه تحت عنایت امام علیه السّلام قرار دارند و بدون عنایت و رعایت او حتی یک مگس نمیتواند حرکت کند! این میشود امام زمان علیه السّلام.
پاسخ به شبهات منکرین علم غیب و ولایت تکوینی امام علیه السّلام
دربارۀ کیفیت اراده و تدبیر امام علیه السّلام نظرات بسیاری وجود دارد؛ بعضی از علما میگویند: «امام اصلاً علم غیب ندارد!»1 بعضی از اینها از دنیا رفته و بعضی هم هنوز حیات دارند. رسالهها و مقالاتی هم نوشتهاند که امام علیه السّلام مانند سایر افراد است و حتی نمیداند چه زمانی رحلت میکند، از فردای خویش خبر ندارد و از اینکه فردا یا هفتۀ بعد یا سال بعد چه اتفاقی برای او میافتد بیاطلاع است! یعنی همانگونه که ممکن است به سایر افراد در خواب [یا بیداری] الهاماتی بشود، امام علیه السّلام نیز همانگونه است؛ اگر خدا بخواهد او را نسبت به مسئلهای آگاه کند، علم پیدا میکند و اگر نخواهد، هیچ مطلبی نخواهد دانست! دقیقاً مانند سایر افراد.
این است معرفت اینها نسبت به امام زمان علیه السّلام! میگویند: «امیرالمؤمنین و امام حسین مانند سایر افراد هستند و نسبت به موت و شهادت خویش اطلاع ندارند.» بعد تمام عبارات صادره از امام معصوم علیه السّلام را دربارۀ [إخبار از] کیفیت شهادت و مواقف و منازل خود انکار میکنند و میگویند: «تمام اینها بدون سند است!» و با این تعابیر خود را راحت میکنند؛ چون بالأخره انسان میتواند با انکار هر چیزی خود را راحت کند!
تمام این مطالب در کتب اهلسنت موجود است2 امّا مایۀ تأسّف است که ما شیعیان ـ الحمدللّه! ـ آنها را انکار میکنیم!
من حدود سه یا چهار ماه پیش مقالهای میخواندم در باب علم امام علیه السّلام.
- بهعنواننمونه رجوع شود به: جواهر الکلام، محمدحسن نجفی، ج ١، ص ١٨٢؛ أعیان الشیعة، سید محسن امین، ج ١، ص ٩٦؛ الشیعة فی المیزان، محمدجواد مغنیه، ص ٤٢ ـ ٤٥؛ شهید جاوید حسین بن علی علیه السّلام، صالحی نجفآبادی، ص ٤٥١ ـ ٤٥٩ و ٤٩٨ و ٤٩٩ و ٥٣٣ ـ ٥٣٦.
- رجوع شود به شرح المواقف، میر سید شریف جرجانی، ج ٦، ص ٢٢.