آموزه‌های ولایت ج 3

رانندۀ این متّقیاتِ مؤمناتِ ثیّباتٍ و أبکاراً است!

 آقا، من یک نگاه به او کردم تا چشمش به من افتاد چنان گاز داد و رفت که رفت و اصلاً تمام شد! یعنی ما از فردا دیگر ایشان را ندیدیم؛ طبعاً مسئله رو شد. خلاصه از این زبده‌ها و از این‌طور اشخاص هم بودند.

 در مسجد نماز می‌خوانی، یکی می‌آید پشت‌سرت که چه کسی هستی و چه هستی! مرحوم آقا می‌گفتند:

ما با آقای حداد به مشهد رفتیم، با آقای میلانی [ملاقات کردیم] و برگشتیم. طرف آمده سؤال می‌کند: «با آقای میلانی هم ارتباط داشتید؟»

گفتم: شما مفتّش هستید؟!

ـ نه، نه، نه! قربان، خواستیم سؤالی بکنیم!

ـ به شما چه مربوط است که ما با چه کسی ارتباط داشتیم و با چه کسی نداشتیم؟!

 آن زمان این‌طوری بود؛ إن‌شاءاللَه حالا که نیست! ولی آن زمان بود. آدم نماز می‌خواند، می‌آیند پشت‌سر او؛ هر کاری انجام می‌دهد، مثلاً جلسه دارد، [بررسی می‌کنند] که دارد در جلسه چه می‌گوید و چه حرفی می‌زند! یا رفاقت [او را بررسی می‌کنند] که رفیق‌هایش چه کسانی هستند و با چه کسانی ارتباط دارد!

 درحالی‌که مرحوم آقا اصلاً [مشهور] نبودند؛ اتفاقاً آن زمان دوستانشان همین حاج‌آقا جلال [حاج‌أبوالقاسم] و آقای [حاج شیخ یداللَه] اشکوری و یک عدۀ محدود و خاصّی بودند و مثل اواخر عمر نبود.

حرّیت و آزادی در زمان ظهور

 در زمان امام زمان دیگر این حرف‌ها نیست! دیگر نه کسی از انسان سؤال می‌کند و نه کسی برای انسان پرونده در فلان نهاد باز می‌کند؛ پرونده‌ای نیست، سؤالی نیست، کتابی نیست، دفتری نیست، بایگانی نیست! [امروزه می‌گویند]: «این را بایگانی کنیم تا یک روز دربیاوریم و به‌دردمان بخورد!» همۀ اینها کنار می‌رود.

 «یَعبُدُکَ لایُشرِکُ بِکَ شَیئًا!» دیگر هیچ نیرویی که بتواند در بیان حق و اقدام حق و رفتار حق موجب وقفۀ حرکت انسان و سالک بشود، وجود ندارد! البته این