
آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
آموزههای ولایت ج 3
180و همچنین مطالب عجیبی که راجع به این مسئله آمده است.1 البته ما مقداری از آنها را ـ نه همه، ولی تا حدودی ـ در همین رساله بیان کردهایم؛2 راجع به اینکه خطیب باید چه خصوصیّاتی داشته باشد: عادل و با تقوا باشد، انتساب به جایی نداشته باشد، انتساب به حکّام ظَلَمه نداشته باشد، انتساب به بعضی از امور دنیوی، فلان آقا و فلان آقا نداشته باشد؛ «اگر این را بگویم به فلان آقا برمیخورد، اگر این را بگویم به گوشۀ پریز یا ابروی فلان کس برمیخورد! لذا این را نگویم و آن را نگویم!» نه، نباید اینطور باشد.3 توجه میکنید؟
این نماز جمعه، نماز جمعهای است که وقتی تمام میشود، آدم میگوید: «آه! چرا زود تمام شد؟!» مدام دنبال این است که دوباره یک جمعهای بیاید و خودش را آماده کند، غسل کند، عِطر بزند و... . همۀ اینها حساب دارد و روی تکتک اینها حساب باز کردهاند.
اهمیت مسئلۀ حج نزد ائمه علیهم السّلام
من همین پریشب [طبقۀ] بالا بودم و داشتم دعای [وارده] در شبهای قدر را میخواندم. حضرت در امشب میفرماید:
اللَهمّ اجْعَلْ فیما تَقضِی و تُقَدِّرُ مِنَ الأمرِ المَحتومِ و فیما تَفْرُقُ مِنَ الأمرِ الحَکیمِ فی لَیلَةِ القَدرِ، و فِی القَضاءِ الّذی لا یُرَدُّ وَ لا یُبَدَّلُ؛
بعد حضرت میفرماید:
أن تَکتُبَنی مِن حُجّاجِ بَیتِکَ الحَرامِ، المَبرورِ حجُّهُم، المَشکورِ سعیُهُم، المَغفورِ ذُنوبُهُم، المُکَفَّرِ عَنهُم سَیِّئاتُهُم.4
- رجوع شود به وسائل الشیعة، ج ٧، ص ٢٩٥ ـ ٣٠٢.
- صلاة الجمعة، ص ٤٥ ـ ٥٥.
- رجوع شود به صلاة الجمعة، ص ٣٢ ـ ٣٧.
- الإقبال، ج ١، ص ٣٤٨. ترجمه:
«بارإلها، قرار بده در آنچه به امر حتمیات حکم میکنی و مقدّر مینمایی، و در آنچه از امر محکم و ثابتت در شب قدر به قضای تفصیلی میرسانی، از حکم ثابتی که بازگشت نپذیرد و تغییر نکند؛ که مرا امسال از حاجیانِ خانۀ محترم خود بنویسی؛ آنان که حجّشان پذیرفته و سَعیِشان مورد رضایت توست، و گناهانشان را بخشیده و زشتیهایشان را پوشیده و محو نمودهای.» (محقق)
