آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
مرتب سازی:
آموزههای ولایت ج 3
179عجب! حضرت علامه، با توجه به اینهایی که تکفیر میکنند، چطور شما دارید افراد را تشویق و ترغیب میکنید؟! آنجا دارد: «اشعار مولانا را برای مردم بخواند!» آنوقت ببینید نماز جمعه اصلاً چه وضعی پیدا میکند و چه میشود! نماز جمعهای میشود که وقتی تمام میشود، انسان تا یک هفته مدام انتظار جمعۀ بعد را میکشد! چه خبر میشود؟!
خطیب باید بیاید از آن روایات امام صادق، امام رضا، امیرالمؤمنین، امام سجاد، صحیفۀ سجادیّه و از کلمات قصار موسی بن جعفر به هشام1 برای مردم بگوید؛ بیاید راجع به مسائل عقل و جهل و از مطالب واردۀ از ائمۀ معصومین برای مردم بیان کند؛ بعد هم اینها را همراه با حکایات لطیف و طُرفه و اشعار مناسب برای افراد بخواند و بیان بکند. در اینصورت این همان نماز جمعهای میشود که در روایات داریم:
کسی که به نماز جمعه بیاید، به عدد هر قدمی که بردارد چقدر از گناهان او محو میشود!2
کسی که از نماز جمعه برگردد، مثل این است که از مادر متولد شده است!3
- تحف العقول، ص ٣٨٣ ـ ٤٠٢.
- رجوع شود به الأمالی، شیخ صدوق، ص ٣٦٦؛ الاختصاص، ص ٤٠.
- رجوع شود به من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٤٢٧.