آموزه‌های ولایت ج 3

زمان» کیست؟ حسین زمان یکی است، تمام شد! «امام صادق زمان» کیست؟ یک نفر است! آن‌وقت در همان زمان انقلاب (در زمان شاه) فلان سید در تبریز می‌رود بالای منبر و با همان تعبیر [و لهجۀ ترکی] می‌گوید:

ای مردم، اگر کسی می‌خواهد امام جعفر صادق این زمان را ببیند، من به او آدرسش را نشان خواهم داد! یک بلیط اتوبوس بگیرد برود طهران؛ شَمسُ‌العِماره، سوار اتوبوس قم بشود برود قم، کوچۀ ارگ در منزل آیةاللَه‌ العظمیٰ شریعتمداری، آنجا بایستد و ورود نکند، باید اذن دخول بخواند! بعد به ادب وارد شود، امام جعفر صادقِ زمان در آنجا حضور دارد!

 باور کنید، یک کلمۀ از اینها را از خودم نمی‌گویم! حالا تمام این حرف‌ها را از او حساب می‌گیرند.

 اما وقتی که ورق برمی‌گردد، آن امام جعفر صادقِ [زمان] اول‌فاسق زمان می‌شود از دهان همین فرد! ـ ای دنیا! ای دنیا! چه خبر است؟ دین مردم را ببینیم چه خبر است! همه‌اش نباید بخندیم، باید به خود نگاه کنیم، یک وقت نیاید ما هم همین‌طور باشیم! ـ توجه می‌کنید؟ خودم مطالبی که می‌گفت را با گوشم شنیدم. وقتی که ورق برمی‌گردد، همین فرد دوباره می‌رود روی آن منبر تبریز و می‌گوید:

ای مردم بدانید، اگر از پلۀ اول این منبر تا پلۀ آخر قرآن کشیده باشند، این مرد پا روی همۀ این قرآن‌ها خواهد گذاشت تا خود را به بالای منبر برساند!

 عجب! چه شد؟! امام صادق چه شد؟! کجا رفت؟! امام صادقَت کجاست؟! توجه می‌فرمایید؟ این مطلبی است که ما باید خیلی دقت کنیم.

عباراتی از دعای افتتاح دربارۀ امام زمان علیه السّلام

 من در این فقراتی که در دعای افتتاح راجع به حضرت است خیلی فکر می‌کردم که این داستان چیست: «اللَهمّ اجعَلهُ الدّاعیَ إلیٰ کتابِک و القائمَ بِدینِک»؛¹ مگر امام زمان داعی به کتاب نیست، پس این دعا چیست؟! این یک مسئله. البته وارد