آموزه‌های ولایت ج 3

دادیم و تمام شد و بعد دیگر آن جریاناتی که خبر دارید پیش آمد.¹

احاطۀ علّی امام علیه السّلام بر تمام موجودات

 خلاصه ببینید، چه کسی امام را شناخته است؟! اینکه اصلاً چیزی نیست و ربطی به امام ندارد؛ بچه‌مکتبی‌های این راه در این مایه‌اند! امام کجا، این حرف‌ها کجا؟! اصلاً [این مسائل] توهین به امام است. می‌گوییم: «امام خبر دارد.» خبر داشتن [که برای امام چیزی نیست]! احاطۀ امام بر ما، احاطۀ عِلّی است نه احاطۀ إخباری؛ یعنی الآن شما می‌دانید من می‌خواهم چه بگویم؟ مثلاً این جمله‌ای که الآن می‌خواهم بگویم چیست؟ دهانم را می‌بندم؛ حالا آن جمله را می‌گویم، هنوز که نگفته‌ام! امام از قبل این را می‌داند! چرا؟ چون این جمله قبلاً در نفس امام نقش بسته است. توجه می‌کنید؟ چیزی که خودم نگفته‌ام و نمی‌دانم چه هست! حال این کمترین آن است. آن‌وقت کدام‌یک از این مردم امام را شناخته‌اند؟!²

 ایشان فرمودند:

ما آمدیم مشهد تا به مردمی که برای آن اسلام خون داده‌اند، امام را شناسایی کنیم و به آنها بشناسانیم که آقا امام این است و وضعش این است؛ راه را اشتباه نروید! ما برای این آمدیم.

 خدا رحمتشان کند، واقعاً به ضرس قاطع امام‌شناس او بود! بقیه و همۀ ما فقط کلیشه و زیراکس و فتوکپیِ آن مطالب را بیان می‌کنیم؛ طبعاً فتوکپی هم گاهی سیاه درمی‌آید، گاهی یک جایش می‌خورَد، دو خطش می‌افتد و همین‌طور [انواع خرابی] در آن هست.

حکایت خطابِ «امام صادقِ زمان» به یکی از مراجع و نقد آن

 «علی زمان» کیست؟ علی زمان یک نفر است، تمام شد، والسّلام! «حسین