آموزه‌های ولایت ج 3

می‌خواسته به دیدن کس دیگری برود، ظاهراً نبوده و کارمند و خادم هتل هم آقا را به‌جای او اشتباهی معرّفی کرده و ایشان هم آمده درِ اطاق ما را زده است. علیٰ‌کلّ‌حال آمد داخل و تقریباً مجلس خوبی هم بود. در بین صحبت‌هایی که می‌کرد، می‌گفت:

ما نجف پیش حاج‌آقا روح‌اللَه (آقای خمینی) بودیم و آقا شیخ نصراللَه خلخالی¹ هم بود. آنجا صحبت این شد که آیا امام می‌تواند زن انسان را طلاق بدهد یا نمی‌تواند؟ حاج‌آقا نصراللَه گفت: «آقا، مشهدی فلان دوغ‌فروش² هم یک‌هم‌چنین حرفی نمی‌زند!» بقیه هم خندیدند و... .

 حالا ما همین‌طور با تعجب نگاهش می‌کردیم؛ یعنی خودش هم قبول داشت! بعد که رفت، گفتم: «آقاجان، این حرف‌ها چیست که اینها می‌زنند؟» گفتند:

عدم معرفت مردم به حقیقت مقام امامت

آقا سید محسن، اینها اصلاً چه فهمی از دین دارند که می‌گویند: «فلان دوغ‌فروش هم یک‌هم‌چنین چیزی نمی‌گوید!»³

 البته اینجا بابِ [سخن] زیاد است و کم‌کم یک مسائل فقهی راه پیدا می‌کند و مسئله خیلی دقیق می‌شود. در همان سالی که مرحوم آقا ما را قم فرستادند، از ما تقاضا شد که ماه رمضان را صحبت کنیم، من که خود مایل نبودم ولی شروع به صحبت کردیم و تقریباً همین شرح دعای ابی‌حمزه هم بود. کم‌کم وارد این بحث شدیم که: «امام بر همۀ اسرار وجودی ما اطلاع و اشراف دارد و...!» بعد هم شروع کردیم که حال، قضیۀ شرعی آن چه می‌شود و کم‌کم داشتیم [مطلب را جلو می‌بردیم]؛ آقا، هنوز چیزی باز نکرده بودیم که سر و صدا از یمین و یسار و خَلف و قُدّام برخاست، و هنوز چیزی‌نگفته سر و صدا از أعلام همه برخاست که قضیه چه هست! طبعاً ما هم حرفی را که تا اینجا زدیم، دیگر جلوتر نرفتیم؛ خدا رحم کرد که اینها اشکال کردند، وإلاّ می‌خواستیم چیزهایی بگوییم! خلاصه ما هم پاسخ همه را