آموزه‌های ولایت ج 3

اقدام نظامی کردند؛ مردم را جمع می‌کردند و عایشه به این‌طرف و آن‌طرف نامه می‌داد و عنوان نامه هم این بود: «مِن عائِشةَ أُمِّ المُؤمِنین، زَوجَةِ رَسولِ اللَه؛ از عایشه، مادر مؤمنین و زن پیغمبر!»¹ یک عده هم بدبخت‌ها گول می‌خوردند که زن پیغمبر دارد نامه می‌دهد و مردم را برای کمک و حمایت [دعوت می‌کند]!²

 اینها خیلی برای انسان عبرت‌آمیز است؛ خواندن تاریخ و در تاریخ فرو رفتن و فکر کردن خیلی برای روشن شدن فکر [مؤثر است]! آن‌وقت این مردم همین‌طور بیکار و بی‌عار اصلاً صحبت نکردند: اینکه الآن شما داری نامه می‌دهی، آخر این علی چه گناهی کرده است؟! «بیایید که علی عثمان را کشته است!»³ عجب! چرا باید این‌طور بشود که ما بخواهیم با دروغ افراد را به‌سمت خودمان جلب کنیم؟! آخر علی بنده‌خدا کِی عثمان را کشت؟! علی که مردم را نهی کرد و گفت:

این کار را نکنید؛ من فتنه‌هایی را در پسِ این اقدام می‌بینم که شما نمی‌بینید!⁴

 مردم هم که جانشان به لبشان آمده بود، گوش ندادند و رفتند وارد منزل عثمان شدند و اصلاً عثمان را تکه‌تکه کردند!⁵ بعد هم جنازه‌اش را در قبرستان یهودی‌ها که یک دیوار بین آن و قبرستان بقیع فاصله بود، انداختند. بعد که معاویه در رأس کار آمد، آن دیوار را برداشت⁶ و الآن یک قبرستان بیشتر نیست، همان قبرستان بقیع است