آموزه‌های ولایت ج 3

 همین‌که رسول خدا سر به زمین می‌گذارد، می‌آیند نگاه می‌کنند، می‌بینند به‌جای پیغمبر کس دیگری دارد نماز می‌خواند. وقتی که دیگر پیغمبر را نمی‌بینند، روز اول و دوم یک خُرده اظهار دلتنگی می‌کنند و چه‌بسا دو سه قطره‌ای هم اشک بریزند و در تنهایی هم در همان روزگار یک تألّمی داشته باشند. اگر کسی یک رفیق هم داشته باشد و او را از دست بدهد، بالأخره چند قطره اشکی می‌ریزد؛ یک مسئلۀ بدیهی است، یا اگر همسایه از دنیا برود و انسان یک ارتباطی با او داشته باشد، بالأخره دلش شکسته می‌شود؛ یک مسئلۀ بدیهی است؛ لذا روز اول و روز دوم چند قطره اشکی ریخته می‌شود؛ ولی روز هفتم دیگر آن اشک هم نمی‌آید و کم‌کم آن صفحه کنار می‌رود و دیگر رسول خدایی وجود ندارد!

 حال‌که رسول خدا وجود ندارد، مظاهرِ دیگر می‌آید جای رسول خدا را می‌گیرد؛ آن‌وقت دیگر ابی‌بکر می‌آید و بر منبر صحبت می‌کند! این هم می‌آید می‌نشیند [و با خود می‌گوید]: بالأخره تا به خانه برویم و ناهار حاضر بشود و سفره انداخته بشود، یک ساعتی طول می‌کشد؛ به‌جای این یک ساعت، می‌نشینیم ببینیم ابی‌بکر چه می‌گوید! یا شب که می‌خواهیم به منزل برویم، تا بخواهد شام حاضر بشود، در منزل چه‌کار کنیم؟! لذا بنشینیم و ببینیم که جناب عمر بعد از نماز مغرب و عشا چه می‌گوید! با این «بنشینیم، بنشینیم، ببینیم، ببینیم» کم‌کم آن صورت رسول خدا برمی‌گردد و به‌جای آن، صورت عمر و ابابکر می‌آید جایگزین می‌شود و بعد هم همین‌طور آهسته‌آهسته در آن ممشا و در آن مرام می‌رود و می‌رود و یک‌مرتبه می‌بیند که یک سال، دو سال و سال‌ها گذشته و دنبال همین‌ها راه افتاده است؛ دنبال همین‌ها! دیگر کاری ندارد به اینکه واقعیت و حقیقت آن چیست؛ آیا این راست می‌گوید که داری دنبالش می‌روی یا دروغ می‌گوید؟! 

تظاهر و مدّعای دروغین خلیفۀ دوم

 این عمری که می‌گوید: «لا أبقانِیَ اللَهُ بَعدَکَ یا عَلیّ؛‌¹ ای علی، خدا بعد از تو مرا باقی نگذارد!» یک نفر نیست بلند شود و بگوید: «اگر راست می‌گویی، بلند شو بیا پایین