آموزه‌های ولایت ج 3

کردند، لذا هیزم آورده و دوْر آن منزل و جایگاه گذاشته بود و یک روز یا ظاهراً سه روز ـ شک دارم ـ مهلت داده بود که اگر آن حضرت بیعت نکردند، اصلاً خانه را با تمام زن و بچه به آتش بکشد! ایشان می‌خواست خلیفۀ مسلمین بشود و می‌خواست امام سجاد را به این کیفیت بسوزاند! البته در این موقع به او خبر رسید که حجّاج بن یوسف ثقفی به‌سمت مکه حرکت کرده و دارد با یک لشکر می‌آید که این قضیه باعث شد بترسد و نسبت به اوضاع بر خود نگران بشود و دست از این کار بردارد.¹

 همین عبداللَه بن زبیر از دشمنان سرسخت عبدالملک مروان هم بود!² یعنی کسی که داعیۀ خلافت دارد و مرام و مکتب او براساس شیطنت و نفس است، این فقط خود را می‌بیند و کاری ندارد به اینکه آن شخصی که در مقابل اوست امام است یا اینکه فرد ظالم دیگری است! به امام و غیر امام کاری ندارد و فقط خود و امیال خود را می‌بیند، [حال در مقابل او] هرکه می‌خواهد باشد.

 ابوحنیفه هم همین‌طور بود. حالا چون ابوحنیفه در زندان منصور دوانیقی فوت کرده است، دلیل بر این نیست که ایشان از مبارزین بوده و ما اسم او را در عِداد مبارزین اسلامی بیاوریم و او را از مفاخر اسلام بشماریم! این خیلی زشت و خیلی قبیح است! کسی که بگوید: «من بنای خودم را بر مخالفت با جعفر بن محمد قرار دادم» نمی‌تواند یک فرد صالحی باشد.³

تفاوت معنای تشیّع در زمان گذشته و حال

 علیٰ‌کلّ‌حال، در آن زمان این مجالسِ بحث بود و در مقابل امام علیه السّلام و در مقابل ائمه صحبت و بحث می‌کردند و مردم آن‌طورکه باید و شاید امام را نمی‌شناختند.