
آموزههای ولایت ج 3
بیاناتی پیرامون امام زمان علیه السّلام و مهدویت
کتاب حاضر، سومین جلد از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» است که دربرگیرنده سخنرانی های آیت الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی - رضوان الله علیه - درباره امام زمان علیه السلام و مهدویت می باشد. این کتاب از دیدگاه متعالی مکتب عرفان به تحلیل و تبیین مسائل مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و چگونگی مواجهه عقلانی و غیراحساسی با غیبت و ظهور آن حضرت می پردازد. آیت الله طهرانی ـ قدس سره ـ در این کتاب با تاکید بر اهمیت توجه به حقیقت امام زمان علیه السلام و توضیح سیره و ممشای اولیای الهی، به نقد دیدگاه ظاهری و سطحی مردم نسبت به امامت پرداخته و امامت و ولایت امام زمان را از منظر عقلی و روایی مورد بررسی قرار می دهد. بررسی فلسفۀ غیبت و وظیفۀ افراد در این زمان، نقش امام زمان در حرکت تکاملی انسان و مهدویّت از دیدگاه اهل عرفان، مباحث بسیار مهمّی هستند که حضرت استاد در جلسات دیگری، مطرح نموده است. همچنین در دوجلسه، فقراتی از دعای افتتاح در رابطه با حضرت ولیّعصر شرح داده شده است. این کتاب در 11 مجلس تدوین شده که آخرین مجلس این اثر شریف، به پرسش و پاسخ درباره امام زمان ارواحنا فداه اختصاص یافته است.
آموزههای ولایت ج 3
69صادق علیه السّلام) مخالفت کردم!»
با این عبارت!
خیلی باعث تأسّف است که در کلام بعضی از بزرگان علمیِ گذشتۀ ما که به رحمت خدا رفتهاند [از ابیحنیفه تمجید شده است]؛ من در یک کتابی دیدم که از ابیحنیفه بهعنوان یکی از مفاخر اسلام یاد شده بود!1 البته ابیحنیفه در اواخر عمر روی مسائل نفسانی و شخصی با حکومت [درگیر شد]؛2 چطور اینکه در همۀ مواقع همین است! لذا دلیلی نیست بر اینکه هر کسی مخالف امام صادق باشد، با حکومت هم موافق باشد. خوارج با امیرالمؤمنین علیه السّلام دشمن بودند، با معاویه هم دشمن بودند. دلیلی نیست بر اینکه حالا چون با امیرالمؤمنین سرِ ستیز دارند، با معاویه سرِ سازگاری داشته باشند؛ نه، یکهمچنین مسئلهای نیست.
انحرافات عبداللَه بن زبیر و مخالفت با اهلبیت علیهم السّلام
عبداللَه پسر زبیر اولمعاند اسلام بود؛3 همان شخصی بود که پدرش را گمراه کرد و زبیر بهواسطۀ فرزندش عبداللَه گمراه شد.4
امیرالمؤمنین فرمودند:
زبیر از ما خاندان بود تا مادامیکه فرزندش عبداللَه رشد پیدا نکرده بود!5
عبداللَه بن زبیر از معاندین درجهیک اهلبیت بود6 و همان فردی بود که امام سجاد علیه السّلام را بهاتفاق خانوادۀ آن حضرت در کنار مکه حبس کرده بود و آن حضرت را ملزَم کرده بود بر اینکه با او بیعت به خلافت کند. حضرت از این مسئله ابا
- مجموعهآثار شهید مطهری، ج ٢١، ص ٨١؛ اسلام و نیازهای زمان، ج ١، ص ٦٦.
- رجوع شود به تاریخ بغداد، ج ١٣، ص ٣٢٩ ـ ٣٣١.
- رجوع شود به أنساب الأشراف، ج ٣، ص ٢٩٠ و ٢٩١؛ مروج الذّهب، ج ٣، ص ٧٩ و ٨٠؛ أخبار الدولة العباسیّة، ص ١١٦؛ شرح نهج البلاغة، ابنأبیالحدید، ج ٤، ص ٦١ و ٦٢.
- رجوع شود به مروج الذّهب، ج ٢، ص ٣٦٣؛ الفتوح، ج ٢، ص ٤٧٠.
- نهج البلاغة (صبحی صالح)، ص ٥٥٥؛ الإمامة و السّیاسة، ج ١، ص ٢٨.
- رجوع شود به تاریخ الیعقوبی، ج ٢، ص ٢٦١ و ٢٦٢؛ مروج الذّهب، ج ٣، ص ٨٠.
