آموزه‌های ولایت ج 3

بی‌توجه باشیم]؟! چرا ما می‌آییم و مسائل دیگر را غلبه می‌دهیم؟! این غلبه چیست؟ خسران و خودباختگی است!

 ما امروز تقریباً خُلف [وعده] کردیم، ولی این خلف هم در اختیار ما نبود. از خدمت دوستان عذرخواهی می‌کنیم که دیر خدمتشان رسیدیم. إن‌شاءاللَه سعی می‌کنیم برای دفعۀ بعد تخلّف نکنیم! گرچه خودمان دیروز، روز جمعه¹ راجع به وفای به عهد خیلی صحبت کردیم، امّا خودمان امروز آمدیم خلافش را انجام دادیم! إن‌شاءاللَه می‌بخشند، مسئله در اختیارم نبوده است.

کیفیت سرعت بخشیدن به سیر و حرکت به‌سوی خدا

 مطلب دیگری که فرموده‌اند و در بسیاری از این مکتوب‌ها نوشته شده بود، این بود: «چه‌کار کنیم سریع‌تر راه را برویم؟» البته انسان باید داعی داشته باشد برای‌اینکه هرچه زودتر خودش را به مطلوب برساند و بتواند از این وقت عدیم‌النظیر و بدون جایگزین و غیر جایگزین استفادۀ خود را بکند؛ ولی بهتر از این، این است که امور را به خدا تفویض کنیم! این یک مرتبۀ بالاتر و بهتر است. بگوییم: «خدایا، می‌خواهی زود برسانی، برسان؛ می‌خواهی دیر برسانی، برسان! ما بندگان تو هستیم.» 

 باید آنچه که در اختیار داریم و آنچه که در تحتِ سعه و قدرت خود می‌بینیم انجام بدهیم، امّا اینکه الآن می‌رسیم یا بعد می‌رسیم، این مسئله‌ای است که به ارادۀ او مربوط است.

انسان باید نسبت به این قضیه هم توجه داشته باشد.

 امیدواریم که خداوند توفیق بینش و بصیرت نسبت به راه و بعد توفیق عمل و تطبیق زندگی و تمام شراشر وجودی براساس این بصیرت و بینش را به ما عنایت کند!

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ محمّد